الْأُخْرَى: إِبْرَاهِيمُ بْنُ رَسُولِ اللَّهِ، و رَجَبُ: الطَّاهِرُ بْنُ رَسُولِ اللَّهِ، و شَعْبَانُ: الْقَاسِمُ بْنُ رَسُولِ اللَّهِ، هَذِهِ أَشْخَاصُ الْإِثْنَى عَشَرَ شَهْرًا.
و فرمود: نخستینِ ماه‌ها رمضان است که [تأویل آن] عبدالله بن عبدالمطلب است، و شوّال: حارث بن عبدالمطلب است، و ذوالقعده: زبیر بن عبدالمطلب است، و او همان کسی است که مردم از شناختش بازنشستند (قَعَدَ النَّاسُ عَنْ مَعْرِفَتِهِ، کنایه از کوتاهی در شناخت او) چرا که او را به کفر نسبت دادند، و ذوالحجه: حمزة بن عبدالمطلب است، که مردم به سوی او حج کردند (قصد او کردند و به زیارتش شتافتند) و دوستش داشتند و فضائلش را به دلیل اظهار ایمان و جهادش روایت نمودند، و محرّم: ابوطالب بن عبدالمطلب است، به سبب شکی که گروه‌هایی از مردم در ایمان او داشتند، و صَفَر: مقوّم بن عبدالمطلب است، و دو ماه ربیع‌الاول و ربیع‌الثانی: حَجْل و غَیداق دو پسر عبدالمطلب هستند، و جمادی‌الاولی: عبدالله بن محمد رسول‌الله است، و جمادی‌الاخری: ابراهیم بن رسول‌الله است، و رجب: طاهر بن رسول‌الله است، و شعبان: قاسم بن رسول‌الله است، این‌ها اشخاصِ (صورت‌های انسانی) دوازده ماه هستند.
فَأَمَّا الْأَيَّامُ السَّبْعَةُ، فَقَدْ اخْتَلَفَتْ الطَّوَائِفُ فِي تَشْخِيصِهَا، فَطَائِفَةٌ تَقُولُ: إِنَّ السَّبْتَ: السَّيِّدُ مُحَمَّدٌ، و الْأَحَدَ: أَمِيرُ النَّحْلِ جَلَّ مَنْ لَا يَدْخُلُ فِي الْأَعْدَادِ، و الْإِثْنَيْنَ: الْحَسَنُ و الْحُسَيْنُ، و الثُّلَاثَاءَ: عَلِيٌّ و مُحَمَّدٌ و جَعْفَرٌ، و الْأَرْبِعَاءَ: مُوسَى و عَلِيٌّ و مُحَمَّدٌ، و الْخَمِيسَ: الْمُحَسِّنُ، و الْجُمُعَةَ: الْقَائِمُ، و طَائِفَةٌ قَالَتْ: إِنَّ أَشْخَاصَ الْأَيَّامِ السَّبْعَةِ هُمْ الْخَمْسَةُ الْأَيْتَامُ و الْوَلِيَّانِ،