عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَكِيمٍ قَالَ: وَصَفْتُ لِأَبِي إِبْرَاهِيمَ مولانا الكاظم عَزَّ عِزُّهُ قَوْلَ هِشَامٍ الْجَوَالِيقِيِّ، وَحَكَيْتُ لَهُ قَوْلَ هِشَامِ بْنِ الْحَكَمِ: إِنَّهُ جِسْمٌ، فَقَالَ: إِنَّ اللهَ لَا يُشْبِهُهُ شيَئٌ، أَيُّ فُحْشٍ أَوْ خَنَاءٍ أَعْظَمُ مِنْ قَوْلِ مَنْ يَصِفُ خَالِقَ الْأَشْيَاءِ بِجِسْمٍ أَوْ صُورَةٍ أَوْ بِخِلْقَةٍ أَوْ بِتَحْدِيدٍ أَوْ أَعْضَاءٍ¹

از محمد بن حکیم [روایت است که] گفت: برای ابا ابراهیم، مولای ما کاظم عَزَّ عِزُّهُ، قولِ هشام جوالیقی را وصف کردم و سخن هشام بن حکم را برایش حکایت کردم که: «همانا او جسم است». پس فرمود: همانا چیزی شبیه خداوند نیست. کدام دشنام یا بی‌شرمی بزرگتر از گفتار کسی است که خالق اشیاء را به جسم یا صورت یا به خلقت یا به تحدید (حد و مرز داشتن) یا به اعضا وصف کند؟!

خداوند از چنین چیزی بسیار برتر و والاتر است. آری به خدا قسم، هر کس که بگوید چیزی شبیه خداوند است، این عینِ بی‌شرمی (الخَنا) و اساسِ دشنام (الفُحش) است.

عَنْ يُونُسَ قَالَ : سَمِعْتُ رَجُلًا مِنَ الطَّيَّارَةِ يُحَدِّثُ مولانا أَبَا الْحَسَنِ الرِّضَا عَزَّ عِزُّهُ عَنْ يُونُسَ بْنِ ظَبْيَانَ عليهِ السَلامُ أَنَّهُ قَالَ: كُنْتُ فِي بَعْضِ اللَّيَالِي وَأَنَا فِي الطَّوَافِ فَإِذَا نِدَاءٌ مِنْ فَوْقِ رَأْسِي: يَا يُونُسُ إِنِّي أَنَا اللهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدْنِي وَأَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي، فَرَفَعْتُ رَأْسِي فَإِذَا أَبُو الْحَسَنِ ، فَغَضِبَ أَبُو الْحَسَنِ عَزَّ عِزُّهُ غَضَبًا لَمْ يَمْلِكْ نَفْسَهُ ثُمَّ قَالَ لِلرَّجُلِ: اخْرُجْ عَنِّي لَعَنَكَ اللهُ وَلَعَنَ مَنْ