(اهل تشبیه) از نواصب (که خداوند رویشان را زشت گرداند) و هر که مانند ایشان است، منزه ساخت.

عَنْ بِشْرِ بْنِ بَشَّارٍ النَّيْسَابُورِيِّ قَالَ: كَتَبْتُ إِلَى مولانا أَبِي الْحَسَنِ الرضا عَزَّ عزه "بِأَنَّ مَنْ قَبْلَنَا قَدْ اخْتَلَفُوا فِي التَّوْحِيدِ، مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ هُوَ جِسْمٌ، وَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ صُورَةٌ"، فَكَتَبَ عَزَّ عِزُّهُ : سُبْحَانَ مَنْ لَا يُحَدُّ، وَلَا يُوصَفُ، وَلَا يُشْبِهُهُ شَئٌّ، وَلَيْسَ كَمِثْلِهِ شَئٌّ وَهُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ¹

از بشر بن بشار نیشابوری روایت است که گفت: به مولایمان ابوالحسن الرضا عزتش والا باد نامه نوشتم: «همانا کسانی که پیش از ما بودند در توحید اختلاف کرده‌اند؛ برخی از آنان می‌گویند او جسم است و برخی می‌گویند صورت است.» پس او(عزتش والا باد) نوشت: «منزه است آنکه محدود نمی‌شود و وصف نمی‌گردد و چیزی شبیه او نیست و هیچ چیز همانند او نیست و او شنوای بیناست.»