كَانَ وُجُودُ اللهِ فِيهِ نَقْصٌ وَاهْتِضَامٌ لَمْ يُوجَدْ فِي الآخِرَةِ أَبَدًا وَلَكِنَّ القَوْمَ تَاهُوا وَعَمُوا وَصُمُّوا عَنْ الحَقِّ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ ، وَقَوْلُهُ تَعَالَى فِي كِتَابِهِ الْمُنْزَلِ عَلَى نَبِيِّهِ المُرْسَلِ: { وَمَنْ كَانَ فِي هَذِهِ أَعْمَى فَهُوَ فِي الآخِرَةِ أَعْمَى وَأَضَلُّ سَبِيَلَاً {1 وَأَعْظَمُ الْأَقْوالِ قَوْلُ اللهِ تَعَالَى: { وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌ إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ }2 3
« و مولای ما رضا عزعزه در مناظره‌اش با عمران صابئی علیه السلام هنگامی که عمران به او گفت: «ای سرورم، بر من بیفزا»، فرمود: از گفتار جاهلان، اهل کوری و گمراهی، بر حذر باش؛ آنان که می‌پندارند خداوند عز و جل در آخرت برای حساب و ثواب و عقاب موجود است، ولی در دنیا برای طاعت و رضا موجود نیست. این جاهلان ندانستند که هرگاه خداوند (جل و تقدس) شایستهٔ وجود یافتن در میان خلقش در آخرت باشد، پس شایستهٔ وجود یافتن در دنیا نیز هست. و اگر در وجود خداوند نقص و کاستی‌ای می‌بود، هرگز در آخرت نیز وجود نمی‌یافت. اما این قوم سرگشته و کور و کر از شنیدن حق شدند، آنجا که نمی‌دانند. و این قول خداوند تعالی در کتاب نازل شده بر پیامبر فرستاده‌شده‌اش است که می‌فرماید: {و هر که در این (دنیا) کور باشد، در آخرت نیز کور و گمراه‌تر خواهد بود}. و بزرگ‌ترین گفتارها، قول خداوند تعالی است که: {چهره‌هایی در آن روز شاداب‌اند، به سوی پروردگارشان نظاره‌گرند.}