بِهِ وَيَتَكَلَّمُ مِنْهُ ،قَالَ العَالِمُ: هَذَا مَا لَا يُمْكِنُ أَنْ يُحَوِّلَ نَفْسَهُ عَنْ هَيْئَتِهِ قَالَ السَائِلُ: فَكَيْفَ صَارَتْ لَهُ صُورَةٌ ؟ قَالَ العَالِمُ: لِحَاجَةِ المَخْلُوقِينَ إِلَيْهَا كَحَاجَتِهِمْ إِلَى الكَلَامِ ، لِأَنَّ الكَلَامَ لا يَكُونَ إِلَّا مِنْ صُورَةٍ

«پرسشگر گفت: آیا پروردگار از درخت و سنگ و گِل ظاهر می‌شود؟ عالم -عزتش والا باد- فرمود: هرگونه که بخواهد ظاهر می‌شود، چرا که این قدرت را دارد که به مِثل صورت انسان ظاهر شود، زیرا آن (صورت انسان) بر صورت اوست. پرسشگر گفت: آیا خواسته است که به خلق شباهت یابد؟ عالم فرمود: همانا شباهت به انسان واقع شده، در حالی که او از جنس آنان نیست. پرسشگر گفت: پس آیا او چنان ظاهر می‌شود که گویی آفریدهٔ خویش است، یا آفریده‌ای را می‌آفریند که به وسیلهٔ آن مستور (پنهان) شود و از آن سخن گوید؟ عالم فرمود: این (ذات الهی) چیزی نیست که بتواند نفس خود را از هیئت خویش برگرداند (یعنی ذات او تغییرناپذیر است). پرسشگر گفت: پس چگونه برای او صورتی پدید آمد؟ عالم فرمود: به سبب نیاز مخلوقات به آن (صورت)، همانند نیازشان به کلام (سخن)، زیرا کلام جز از صورتی پدید نمی‌آید.

وَقَال مَوْلَانَا الرِضَا عَزَّ عِزُّهُ فِي مُنَاظَرَتِهِ لِعُمْرَانَ الصَابِئِيِّ عليهِ السَلامُ وَقَوْلُ عِمْرَانَ لَهُ: زِدْنِي يَا سَيدِي،فَقَالَ: إِيَّاكَ وَ قَوْلُ الجُهَّالِ أَهْلِ العَمَى وَالضَلَالِ ، الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّ اللهَ عَزَّ وَجَلَّ مَوْجُودٌ فِي الآخِرَةِ لِلحِسَابِ وَالثَّوَابِ وَالعِقَابِ ، وَلَيْسَ مَوْجُودَاً في الدُنْيَا لِلطَاعَةِ وَالرِضَى وَلَمْ  يَعْلَمْ الجُهَّالُ أَنَّهُ إِذَا كَانَ اللهُ جَلَّ وَتَقَدَّسَ أَهْلًا لِوُجُودِهِ فِي خَلْقِهِ فِي الآخِرَةِ فَهُوَ أَهْلٌ لِلوُجُودِ فِي الدُنْيَا ، وَلَوْ