سوراخ سوسماری وارد شود، شما نیز وارد خواهید شد، و حتی اگر یکی از آنان در راه با همسرش آمیزش کند، شما نیز آن کار را خواهید کرد.»

وروي أَنَّ مولانا رَسُولَ اللهِ عَزَّ عِزُّهُ لَمَّا خَرَجَ إِلَى حُنَيْنٍ مَرَّ بِشَجَرَةٍ لِلْمُشْرِكِينَ يُقَالُ لَهَا ذَاتُ أَنْوَاطٍ، يُعَلِّقُونَ عَلَيْهَا أَسْلِحَتَهُمْ، فَقَالُوا: يَا رَسُولَ اللهِ! اجْعَلْ لَنَا ذَاتَ أَنْوَاطٍ، كَمَا لَهُمْ ذَاتَ أَنْوَاطٍ. فَقَالَ النَّبِيُّ عَزَّ عِزُّهُ: سُبْحَانَ اللهِ، هَذَا كَمَا قَالَ قَوْمُ مُوسَى: {اَجْعَلْ لَنَا إِلَهَاً كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ}، وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَتَرْكَبُنَّ سُنَّةَ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ ¹

«روایت شده است که مولای ما رسول الله (عزّ عزّه) هنگامی که به سوی [غزوه] حنین خارج می‌شد، از کنار درختی متعلق به مشرکین گذشت که به آن ذاتُ اَنواط (صاحب آویزها) گفته می‌شد و سلاح‌هایشان را بر آن می‌آویختند. [اصحاب] گفتند: «ای رسول خدا! برای ما نیز یک ذات انواط قرار بده، همانطور که آنان ذات انواط دارند. پس نبی (عزّ عزّه) فرمود: «سبحان الله! این سخن مانند سخن قوم موسی است که گفتند برای ما معبودی قرار ده، همانگونه که آنان معبودانی دارند. سوگند به آنکه جانم در دست اوست، شما بی‌تردید سنت پیشینیان خود را دنبال خواهید کرد.