عَنِ الْحَارِثِ‌ قَالَ : سَمِعْتُ عَبْدَ الْمَلِكِ بْنَ أَعْيَنَ يَسْأَلُ مولانا أَبَا عَبْدِ اللهِ عَزَّ عِزُّهُ فَلَمْ يَزَلْ يَسْأَلُهُ حَتَّى قَالَ فَهَلَكَ النَّاسُ إِذاً فَقَالَ إِي وَ اللهَ يَا ابْنَ أَعْيَنَ هَلَكَ النَّاسُ أَجْمَعُونَ قُلْتُ أَهْلُ الشَّرْقِ وَ الْغَرْبِ قَالَ إِنَّهَا فُتِحَتْ عَلَى الضَّلَالِ إِي وَ اللهِ هَلَكُوا إِلَّا ثَلَاثَةَ نَفَرٍ سَلْمَانُ الْفَارِسِيُّ وَ أَبُو ذَرٍّ وَ الْمِقْدَادُ وَ لَحِقَهُمْ عَمَّارٌ وَ أَبُو سَاسَانَ الْأَنْصَارِيُّ وَ حُذَيْفَةُ وَ أَبُو عَمْرَةَ فَصَارُوا سَبْعَةً¹

«از حارث روایت است که گفت: شنیدم عبدالملک بن اعین از مولای ما اباعبدالله (عزّ عزّه) سؤال می‌کرد. او پیوسته سؤال می‌کرد تا اینکه گفت: «پس در این صورت، مردم همگی هلاک شده‌اند [امام] فرمود: «آری به خدا ای پسر