تو با تو انس گرفتند و قلب‌هایشان در بطونِ تو (در مرتبهٔ باطنی و پنهانت) آرام گرفت. آنان را به مشیت خود برگزیدی و قلب‌هایشان را به ارادهٔ خویش هیکل‌هایی نورانی ساختی. به مشیت تو تو را پرستیدند و با نور قلب‌هایشان، دیدگانشان اشاره کرد [و] تو را با فطرتی که بر آن سرشتی‌شان مشاهده کردند و تو را با علم دیدند و تو را با قدرت یافتند. از تو غافل نشدند و تو نیز به رحمت و عطوفت خویش، از آنان غایب و پنهان نگشتی. همانا تو علی، بزرگ، رحمان و رحیمی.

و اما بعد...