علوی حسنی پس خدایی جز تو نیست پروردگار حقبه ها و اکوار و ادوار و روزها و عصرها چه بسیار نعمتی از تو بر بندگانی است که به تو کافر شدند و تو را به فرزندان و ملامسه زنان و مجاسده در هوای آزاد نسبت دادند سپس به آن راضی نشدند تا آنکه خونت را ریختند و تو را به قتل فجیع نسبت دادند و مرگ شنیع را به تو چشاندند و برایت قبری قرار دادند و گمان کردند که تو در آن دفن شده ای و تو را زیارت کردند در حالی که گمان میکنند تو در آن مدفونی و آنان در حقیقت دروغگویانند با این کار میخواهند به تو تقرب جویند و تو با وجود همه اینها روزی ات را بر آنان جاری میسازی و از فضلت به آنان عطا میکنی از روی استدراج و مهلت دادن و ادراک و درگذشتن و بخشیدن پس با این کار گمان کردند که به توحید تو رسیده اند هیهات هیهات که تو را بشناسند یا درک کنند و چگونه تو را میشناسند یا درک میکنند در حالی که آنان عوام فرومایه ای هستند که به تلبیس گرایش یافتند و به نقص و تقصیر میل کردند و به تو ایمان آوردند سپس کافر شدند و تو را هنگامی که شناختند انکار کردند پس با این کار قلبهایشان را بستی و چشمانشان را کور کردی و بر پشتشان محو کردی هنگامی که در نطق میم ازلی و سید اعظم و حجاب اجل تفکر نکردند آیا در قرآن تدبر نمیکنند یا بر قلبها قفل های آن است تو آنی که سلسل نعمت توست و سفینه باب نجات توست و رشید باب ارشاد توست و کنکر کمال معرفت توست و یحیی که با او مؤمنان را زنده کردی و جابر که با او قلب های مؤمنان را جبران کردی و ابوالخطاب محمد که با او مؤمنان را حیات بخشیدی