قُدْسِكَ ، بِمَا ظَهَرَ بِالْعِيَانِ مِنْ أُنْسِكَ ، أَنْ تَنْقُلَنَا مِنْ اِخْتِلَافِ الْأَجْسَامِ إِلَى مَحَلِّ أَنْوَارِكَ الْكِرَامِ ، لَنَا وَلِجَمِيعِ الْمُؤْمِنِينَ يَا عَلِيُ يَا عَظِيمُ.¹

« از داود رقی علیه السلام گفت از مولای ما صادق عزعزه درباره باطن زیارت پرسیدم پس فرمود: ای داود آیا نمیدانی که خداوند بقعه های ستوده ای دارد که دوست دارد در آنها نامش ذکر شود و آنها جایگاه های معراج امام هستند. گفتم مولایم پس بر مؤمن عارف چه واجب است که در آن جایگاه هایی که توصیف کردی انجام دهد؟