عَنْ أَبِي قَبِيلٍ قَالَ : لَمَّا قُتِلَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عَزَّ عِزَّهُ أنْكَسَفَتِ الشَّمْسُ كْسَفَةً حَتَّى بَدَتِ الْكَوَاكِبُ نِصْفَ النَّهَارِ حَتَّى ظَنَنَّا انَّهَا هِيَ .1
« از ابوقبیل گفت هنگامی که حسین بن علی عزعزهما کشته شد خورشید چنان گرفت که ستارگان در نیمه روز پدیدار شدند تا آنجا که گمان کردیم که همان است.»
عَنْ أُمِّ حَيَّانَ قَالَتْ يَوْمَ قُتِلَ الْحُسَيْنُ عَزَّ عِزَّهُ أَظْلَمَتْ عَلَيْنَا ثَلَاثَاً وَ لَمْ يَمَسَّ أَحَدٌ مِنْ زَعْفَرَانِهِمْ شَيْئَاً فَجَعَلَهُ عَلَى وَجْهِهِ إِلَّا احْتَرَقَ وَ لَمْ يُقَلَّبْ حَجَرٌ بِبَيْتِ الْمَقْدِسِ إِلَّا أُصْيبَ تَحْتَهُ دَمَاً عَبِيطًا.2
« ام حیان گفت روزی که حسین عزعزه کشته شد سه روز بر ما تاریک شد و کسی از زعفرانشان چیزی را لمس نکرد که بر صورتش بگذارد مگر آنکه میسوخت و هیچ سنگی در بیت المقدس برگردانده نشد مگر آنکه زیر آن خون تازه یافت میشد.»
عَنْ خَلَفِ بْنِ خَلِيفَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ : لَمَّا قُتِلَ الْحُسَيْنُ عَزَّ عَزُّهُ اسْوَدَّتْ السَّمَاءُ وَظَهَرَتْ الْكَوَاكِبُ نَهَارًا حَتَّى رَأَيْتُ الْجَوْزَاءَ عِنْدَ الْعَصْرِ وَسَقَطَ التُّرَابُ الْأَحْمَرُ.3