و این در کتاب های موحدین مورد اجماع است و در کتاب الفحص و البحث حدیثی حزین آمده است که وفای برادرانی را که پیرامون مولایم ابوالخطاب بودند برای ما آشکار میسازد پس آنان بهترین مثال برای یاران بودند که برای مولایشان خونشان را ریختند و در کوچه های کوفه تشنه بر زمین افتادند..

وَلَمَّا كَانَ مِنْ أَبِي الْخَطَّابِ وَأَصْحَابِهِ مَنْ قَتْلِهُمْ خَرَجُوا جَمَاعَةً مِنْ الْمُؤْمِنِينَ وَمَعَهُمُ الْمَاءُ يَسْقُونَ عِنْدَ الْمَوْتِ وَاحِدًا مِنْهُمْ بِالْحَيَاةِ لَيَسْقُونَ فَانْتَهَى بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضِ إِخْوَانِهِ وَهُوَ يَجُودُ بِنَفْسِهِ بَيْنَ الْقَتْلَى بِاسْتِغَاثَةِ الْمَاءِ فَنَاوَلَهُ الشَّرْبَةَ وَقَدْ جَفَّ رِيقُهُ مِنْ شِدَّةِ الْعَطَشِ فَلَمَّا اسْتَقَرَّتْ فِي يَدِهِ وَكَانَ إِلَى جَانِبِهِ أَخٌ مِنْ إِخْوَانِهِ فَسَمِعَ أَنِينَهُ قَالَ لِلسَّاقِي : خُذْ لَهُ الْقُرْبَةَ وَاسْقِ أَخِي فَهُوَ أَضْعَفُ مِنِّي فَلَمْ يَزَلْ السَّاقِي كُلَّمَا وَصَلَ إِلَى وَاحِدٍ مِنْهُمْ يَقُولُ لَهُ كَذَلِكَ وَكُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمْ يُؤْثِرُ أَخَاهُ عَلَى نَفْسِهِ حَتَّى انْتَهَى إِلَى التَّاسِعِ مِنْهُمْ فَوَجَدَهُ قَدْ قَضَى نَحْبَهُ وَرَجَعَ إِلَى السَّابِقِينَ فَوَجَدَهُمْ قَدْ قَضَوْا نَحْبَهُمْ وَلَمْ يَشْرَبْ أَحَدٌ مِنْهُمْ مِنْ أَيْثَارِهِمْ لِبَعْضِهِمُ الْبَعْضِ كُلٌّ مِنْهُمْ يُؤْثِرُ أَخَاهُ عَلَى نَفْسِهِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ.¹

«و هنگامی که ابوالخطاب و یارانش کشته شدند جماعتی از مؤمنان با آب خارج شدند تا یکی از آنان را هنگام مرگ با (آب)حیات سیراب کنند. پس آنان به یکی از برادرانش می رسید در حالی که در میان کشتگان جان میداد و از تشنگی آب میخواست پس جرعه آب را به او داد و همانا کامش از شدت تشنگی