« از محمد بن سنان علیه السلام از مفضل بن عمر منه السلام گفت مولای ما صادق عزعزه روزی در حالی که جماعتی از یارانش نزد او بودند فرمود: اصحاب کهف به سوی رحمت و رضوان من رفتند و به گستره بزرگتری در بیابان های نور درخشان رسیدند. و فرومایگان بی ارزشی که دزدانه گوش میدهند باقی ماندند و آن(اسرار) را بر علیه اولیای من فاش میکنند. چه بد جانشینی است برای کسی که دیروز در دارالرزق کشته شد.(ابوالخطاب منه السلام و یارانش) بر آنان باید گریه کنندگان بگریند و نه بر آنان بلکه بر خود به خاطر جا ماندن از آنان. سپس فرمود به خدا سوگند ابوالخطاب بر معرفت من و معرفت دشمنم درگذشت در حالی که او و یارانش به دستگیره محکم چنگ زده بودند»

پس به سخن مولا توجه کن که باید گریه کنندگان بر آنان بگریند و نگفت بر مثل آنان باید گریه کنندگان بگریند و گریه بر کسی است که از آنان بازماند و این بر مقصره منطبق است. کسانی که از معرفت باب الله و یاری او و اذعان به طاعت او بازماندند. توجه کن ای برادر مؤمنم به این غافلگیری و شاهد فاجعه باش هنگامی که انتقام حسین عزعزه همان انتقام برای مثال است پس آنگاه به خدا سوگند آتش با شر و شراره بر مولای ما صاحب انتقام شعله ور میشود و مقصره به عنوان لشکری آماده صف میکشند و در روز حماسه بزرگ ندا میدهند وای بر تو ای پسر فاطمه که فاجعه ای آوردی و ما را به مصیبتی بزرگ دچار کردی من جز ابوالخطاب را مثال و جز اجدع را واقعیت حال نمیبینم میخواهی با انتقام او بر ما منت گذاری و راه و روش او را بر ما بگسترانی