«از سفیان بن سمط روایت است که به مولایمان ابی عبدالله صادق (عزّ عزّه) عرض کردم: «فدایت شوم، مردی از سوی شما نزد ما می‌آید که به دروغگویی شناخته شده است، و حدیثی را نقل می‌کند که ما آن را بسیار زشت و ناپسند می‌شماریم (یا آن را شنیع می‌دانیم).» پس ابو عبدالله (عزّ عزّه) فرمود: «آیا به تو می‌گوید که: من گفته‌ام شب، روز است و روز، شب است؟» گفتم: «نه». فرمود: «پس اگر به تو گفت که این را من گفته‌ام، آن را تکذیب مکن، زیرا در این صورت تنها مرا تکذیب می‌کنی»

منزهی تو ای علی، ای بزرگ!!!!

بدین معنا که اگر سخنی از امام به تو رسید که دربارۀ شب گفته است روز است و دربارۀ روز گفته است شب است، بر تو واجب است که آن را تکذیب نکنی. پس خداوند مشایخ تقصیر را زشت و قبیح گرداند! به خاطر جرأتشان در تضعیف و تکذیب حدیث باطن

قَالَ مَوْلَانَا الصَّادِقُ عَزَّ عِزُّهُ لِرَجُلٍ قَالَ لَهُ يَا بْنَ رَسُولِ اللهِ الرَّجُلُ يُعْرَفُ بِالْكَذِبِ يَأْتِينَا عَنْكُمْ بِالْحَدِيثِ وَمَا نَعْرِفُهُ أَنْرُدُّهُ عَلَيْهِ قَالَ يَقُولُ لَكُمُ إِنَّ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ يَقُولُ إِنَّ اللَّيْلَ لَيْسَ بِلَيْلٍ وَالنَّهَارَ لَيْسَ بِنَهَارٍ قَالَ مَا يَبْلُغُ إِلَى هَذَا فَقَالَ عَزَّ وَجَلَّ إِنْ قَالَ لَكَ إِنَّ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ يَقُولُ إِنَّ اللَّيْلَ لَيْسَ بِلَيْلٍ وَالنَّهَارَ لَيْسَ بِنَهَارٍ فَلَا تُكَذِّبْهُ فَإِنَّكَ إِنْ كَذَّبْتَهُ إِنَّمَا كَذَبْتَ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ¹