سزاوارش هستم پس دستانم چه میتوانست مرتکب شده باشد و حواس من چه میتوانست جنایت کرده باشد»
پس آنچه ای مؤمن از گریه و تطبیر و عذاب دادن مقصره میبینی چیزی نیست جز کفاره ای برای گناهانشان و استغفاری برای گناهان کبیره شان پس هرگاه حساب را کامل پس دادند و عقاب را به اتمام رساندند به جایگاه اهل عقل و صواب بالا میروند.
فَعَنِ الْمَوْلَى الرِّضَا عَزَّ عِزُّهُ أنَّهُ قَالَ : فَعَلَى مِثْلِ الْحُسَيْنِ فَلْيَبْكَ الْبَاكُونَ، فَإِنَّ الْبُكَاءَ عَلَيْهِ يَحُطُّ الذُّنُوبَ الْعِظَامَ.1
«مولا رضا عزعزه که فرمود پس بر مثل حسین باید گریه کنندگان بگریند که همانا گریه بر او گناهان بزرگ را می ریزد.»
گناهان بزرگ را می ریزد! پس کدام گناه بزرگتر از تقصیر در معرفت خداست؟ و آن همان تقصیر در معرفت محمد و آل محمد عزعزهم است و کاستن از مقامشان و گمان های بد بردن به آنان .لیکن اگر گریه و باقی شعائر با نیتی خالص و صحیح باشد از گناهانت خواهد کاست و تو را به مرحله بعدی بالا خواهد برد. بعد از آنکه دیون تقصیری را که بر عهده داری ادا کنی و لطافت در حدیث این است که میگوید و بر مثل حسین و نگفت بر حسین پس مثل حسین