(تغییر در تقدیر الهی) در دین امری بسیار مهم است، پس آن ریشه و اصلِ تلبیس (پنهان کردن حقیقت و مشتبه نمودن امر) است..
قَالَ مَوْلَانَا الصَّادِقُ عَزَّ عِزُّه: مَنْ أَخَذَ عِلْمَنَا بِالْقَبُولِ فَتَحَ اللهُ عَلَيْهِ بِالْمَعْرِفَةِ الْحَدِيثُ الْوَاحِدُ عَشَرَةُ أَحَادِيثَ، حَتَّى يَعُودَ فَقِيهًا، وَمَنْ أَخَذَ عِلْمَنَا بِالْمَكْرِ وَحَرَّفَ فِيهِ الرَّأْيَ وَالتَّدْبِيرَ صَرَفَهُ اللهُ عَنْهُ صَرْفَ دَامِيَةِ الْمَعِزِ مِنَ الذِّئْبِ الْأَذَلِّ، فَلَا يَزْدَادُ مِنَ الْمَعْرِفَةِ إِلَّا بُعْدًا1
«مولای ما صادق (عزّ عزّه) فرمود: هر کس علم ما را با قبول (پذیرش قلبی) بگیرد، خداوند درِ معرفت را بر او می‌گشاید، یک حدیث [برای او] ده حدیث می‌شود، تا اینکه فقیه گردد. و هر کس علم ما را با مکر و حیله بگیرد و رأی و تدبیر [شخصی] را در آن تحریف کند، خداوند او را از آن [علم] رویگردان می‌کند، همانند رویگردان گریختن بزِ ماده زخمی از گرگی خوار و پست. پس جز دوری از معرفت، چیزی بر او افزوده نمی‌شود»
عَنْ سُفْيَانَ بْنِ السَمِطِ قُلْتُ لمولانا أبي عَبْدِ اللهِ الصادق عَزَّ عَزُّهُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ،يَأْتِينَا الرَّجُلُ مِنْ قِبَلِكُمْ يُعْرَفُ بِالْكَذِبِ فَيُحَدِّثُ بِالْحَدِيثِ فَنَسْتَبْشِعُهُ؟ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللهَ عَزّ عزه: يَقُولُ لَكَ :إِنِّي قُلْتُ اللَّيْلَ أَنَّهُ نَهَارٌ،وَ النَّهَارُ أَنَّهُ لَيْلٌ؟. قُلْتُ: لاَ. قَالَ: فَإِنْ قَالَ لَكَ هَذَا أَنِّي قُلْتُهُ، فَلاَ تُكَذِّبْ بِهِ ،فَإِنَّكَ إِنَّمَا تُكَذِّبُنِي.2