أَبُوكَ الْيَوْمَ وَقَدْ وَسَّعَ لكَ أَبُوكَ وَلَا واللهِ مَا أَحَدٌ أَعْرَفَ بِالْوَلَدٍ مِنْ وَالِدِهِ وَلَا واللهِ مَا كَانَ أَبُوكَ عِنْدَنَا بِمُسْتَخَفٍ فِي عَقْلِهِ.¹

«از یزید بن سلیط گفت ابوعمران طلحی قاضی مدینه بود پس چون موسی درگذشت برادرانش او را نزد طلحی قاضی بردند پس عباس بن موسی گفت خداوند تو را اصلاح کند و از وجودت بهره مند سازد همانا در پایین این کتاب گنج و گوهری است و او میخواهد آن را پنهان کند و بدون ما بردارد و پدرمان رحمه الله چیزی را وانگذاشت مگر آنکه به او سپرد و ما را نیازمند رها کرد و اگر من خودم را کنترل نمیکردم تو را در برابر همگان از چیزی باخبر میساختم پس ابراهیم بن محمد به سوی او پرید و گفت در آن صورت به خدا سوگند از چیزی خبر میدهی که ما از تو نمیپذیریم و تو را در آن تصدیق نمیکنیم سپس نزد ما سرزنش شده و رانده خواهی بود ما تو را از کودکی و بزرگی به دروغگویی میشناسیم و پدرت تو را بهتر میشناخت اگر در تو خیری بود و همانا پدرت تو را در ظاهر و باطن میشناخت و تو را بر دو خرما امین نمیدانست سپس اسحاق بن جعفر عمویش به سوی او پرید و گریبانش را گرفت و به او گفت همانا تو سفیه و ضعیف و احمق هستی این را با آنچه دیروز از تو سر زد جمع کن و همه قوم او را یاری کردند پس ابوعمران قاضی به علی گفت برخیز ای ابوالحسن آنچه پدرت امروز مرا لعنت کرد بس است و پدرت بر تو گشایش