« مولای ما صادق (عزّ عزّه) فرمود: بر هیچ یک از شما سخت نیست که اگر حدیثی از ما به او برسد که معرفت آن به او داده نشده است، بگوید: «سخن، سخنِ ایشان است». که در این صورت به سرّ (نهان) و علانیۀ (آشکار) ما ایمان آورده است»¹

و برای شناخت اهمیت تسلیم، حتی اگر [سخنی] خلافِ آنچه در مهم‌ترین امور می‌شناسیم بیاید،روایت زیر را می‌آوریم.

عَنْ ضُرَيْسٍ قَالَ مولانا أَبُو جَعْفَرٍ الباقر عَزَّ عِزُّهُ أَرَأَيْتَ إِنْ لَمْ يَكُنِ الصَّوْتُ الَّذِي قُلْنَا لَكُمْ أَنَّهُ يَكُونُ مَا أَنْتَ صَانِعٌ قُلْتُ : أَنْتَهِي فِيهِ وَ اللهِ إِلَى أَمْرِكَ فَقَالَ : هُوَ وَ اللهِ التَّسْلِيمُ وَ إِلَّا فَالذَّبْحُ وَ أَهْوَى بِيَدِهِ إِلَى حَلْقِهِ²

«از ضُرَیس روایت است که مولای ما ابو جعفر باقر (عزّ عزّه) فرمود: « نظرت چیست اگر آن صوتی (ندای آسمانی) که به شما گفتیم رخ خواهد داد، اتفاق نیفتد، تو چه خواهی کرد؟» عرض کردم: «به خدا سوگند، در آن امر توقف (و تسلیم) می‌کنم وگرنه، ذبح (سر بریدن) است و با دست خود به گلویش اشاره کرد.

با علم به اینکه ندای آسمانی از امور حتمی است، همانگونه که در اخبار آمده است، با این وجود، اگر صوتی در کار نباشد، تسلیم واجب است؛ زیرا بَداء