عزعزه فرمود نه به خدا سوگند و نه حتی یک نفر .سپس فرمود همانا ما در زمانی هستیم که پنج پشتیبان برای خود نمی یابیم ما به وقت داناتریم.»
قَالَ أَبُو عَبْدِ اللهَ عَزَّ عِزُّهُ لِلْمُفَضَّلِ مِنْهُ السَّلَامُ : يَا مُفَضَّلُ كَمْ أَصْحَابُكَ ؟ فَقُلْتُ: وَقَلِيلٌ ، فَلَمَّا انْصَرَفْتُ إِلَى الْكُوفَةِ أَقْبَلْتُ عَلَيَّ الشِّيعَةَ فَمُزْقُونِي كُلُّ مُمَزَّقٍ : يَأْكُلُونَ لَحْمِي وَيَشْتُمُونَ عَرْضِي حَتَّى أَنَّ بَعْضَهُمْ اسْتَقْبَلَنِي فَوَثَبَ فِي وَجْهِي وَبَعْضُهُمْ قَعَدَ لِي فِي سِكَكِ الْكُوفَةِ يُرِيدُ ضَرْبِي ، وَرَمُونِي بِكُلِّ بُهْتَانٍ حَتَّى بَلَغَ ذَلِكَ أَبَا عَبْدِ اللهَ عَزَّ عِزَّهُ ، فَلَمَّا رَجَعَتْ إِلَيْهِ فِي السَنَةِ الثَّانِيَةِ كَانَ أَوَّلَ مَا اسْتَقْبَلَنِي بِهِ بَعْدَ تَسْلِيمِهِ عَلَيَّ أَنْ قَالَ ، يَا مُفَضَّلُ مَا هَذَا الَّذِي بَلَغَنِي أَنَّ هَؤُلَاءِ يَقُولُونَ لَكَ وَفِيكَ ؟ قُلْتُ : وَمَا عَلَيَّ مِنْ قَوْلِهِمْ، قَالَ: أَجَلْ بَلْ ذَلِكَ عَلَيْهِمْ ، أَيَغْضَبُونَ بُؤْسَاً لَهُمْ ، إِنَّكَ قُلْتَ : إِنَّ أَصْحَابَكَ قَلِيلٌ لَا وَاللهِ مَا هُمْ لَنَا شِيعَةً وَلَوْ كَانُوا لَنَا شِيعَةً مَا غَضِبُوا مِنْ قَوْلِكَ وَمَا اشْمَأَزُوا مِنْهُ، لَقَدْ وَصَفَ اللهُ شِيعَتَنَا بِغَيْرِ مَا هُمْ عَلَيْهِ.1
« ابوعبدالله عزعزه به مفضل منه السلام فرمود ای مفضل یارانت چند نفرند؟ گفتم اندک. پس چون به کوفه بازگشتم شیعیان به من روی آوردند و مرا سخت تکه تکه کردند گوشتم را میخوردند و آبرویم را دشنام میدادند. تا آنجا که برخی از آنان با من روبرو شدند و به صورتم پریدند و برخی از آنان در کوچه های کوفه برایم کمین کرده و قصد زدن مرا داشتند. و هر بهتانی را به من زدند