أَمَّا بَعْدُ: يَا أَهْلَ الْكُوفَةِ، وَ يَا أَهْلَ الْخَتْلِ وَالْخَذْلِ، فَلَا رَقَأَتْ الْعِبْرَةُ وَلَا هَدَأَتْ الرِّنَّةُ، فَإِنَّمَا مَثْلُكُمْ كَمَثَلِ الَّتِي نَقَضَتْ غَزْلَهَا مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ أَنْكَاثًا، تَتَّخِذُونَ أَيْمَانَكُمْ دَخَلًا بَيْنَكُمْ ، أَلَا وَهَلْ فِيكُمْ أَلَا الصَّلِفُ الظَلِفْ وَالضَّرِمُ الشَّرِفُ خَوَّارُونَ فِي اللِّقَاءِ، عَاجِزُونَ عَنْ الْأَعْدَاءِ، نَاكِثُونَ لِلْبَيْعَةِ، مُضَيِّعُونَ لِلذِّمَّةِ، {فَبِئْسَ مَا قَدَّمَتْ لَكُمْ أَنْفُسُكُمْ أَنْ سَخِطَ اللهُ عَلَيْكُمْ وَفِي الْعَذَابِ أَنْتُمْ خَالِدُونَ} . أَتَبْكُونَ! إِي وَاللهِ فَابْكُوا كَثِيرًا وَاضْحَكُوا قَلِيلًا، وَلَقَدْ فُزْتُمْ بِعَارِهَا وَشِنَارِهَا ، وَلَنْ تَغْسِلُوا دَنَسَهَا عَنْكُمْ أَبَدًا. فَسَلِيلُ خَاتَمُ الرِّسَالَةِ، وَسَيِّدُ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ، وَمَلَاذُ خَيْرَتِكُمْ، وَمَفْزَعِ نَازِلَتِكُمْ، وَأَمَارَةِ مَحَجَّتِكُمْ، وَمُدْرَجَةِ حُجَّتِكُمْ خَذَلْتُمْ وَلَهُ قَتَلْتُمْ! أَلَا سَاءَ مَا تَزَرُونَ فَتَعْسًا وَنَكْسًا، وَلَقَدْ خَابَ السَّعْيُ، وَتَبَتْ الْأَيْدِي، وَخَسِرَتْ الصَّفْقَةُ، وَبِؤْتُمْ بِغَضَبٍ مِنَ اللهِ " وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمْ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ.¹

« و از حذلم بن ستیر گفت: در محرم سال شصت و یک به کوفه آمدم هنگام بازگشت مولای ما علی بن حسین عزعزهما با زنان از کربلا و همراهشان سربازانی بودند که آنان را احاطه کرده بودند ،و مردم برای نگریستن به آنان بیرون آمده بودند. پس چون آنان را بر شتران بی جهاز آورد زنان کوفه شروع به گریه و سینه زنی کردند پس شنیدم مولای ما علی بن حسین عزعزه در حالی که با صدایی ضعیف سخن میگفت و بیماری او را از پا درآورده بود و در گردنش غل و زنجیر بود و دستش به گردنش بسته بود میفرمود همانا این زنان میگریند