وَقَالَتِ السَّيِّدَةُ اُمّ كُلْثُومٌ عِزَّ عِزُّهَا لِأَهْلِ الْكُوفَةِ : صَهِ يَا أَهْلَ الْكُوفَةِ ، تَقَتُلْنَا رِجَالُكُمْ ، وَتَبْكِينَا نِسَاؤُكُمْ ،فَالْحَاكِمُ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ اللَّهُ يَوْمَ فَصْلِ الْخِطَابِ. يَا أَهْلَ الْكُوفَةِ ، سَوْأَةٌ لَكُمْ ، مَا لَكُمْ خَذَلْتُمْ حُسَيْنَاً وَقَتَلْتُمُوهُ وَانْتَهَبْتُمْ أَمْوَالَهُ ، وَسَبَيْتُمْ نِسَاءَهُ وَنَكَبْتُمُوهُ؟! فَتَبَاً لَكُمْ وَسُحْقَاً وَيْلَكُمْ! أَتَدْرُونَ أَيَّ دَوَاهٍ دَهْتَكُمْ؟ وَأَيَّ وِزْرٍ عَلَى ظُهُورِكُمْ حَمَلْتُمْ؟ وَأَيَّ دِمَاءٍ سَفَكْتُمْ؟ وَأَيَّ كَرِيمَةٍ أَصَبْتُمُوهَا؟ وَأَيَّ صَبِيّةٍ أَسْلَمْتُمُوهَا؟ وَأَيَّ أَمْوَالٍ انْتَهَبْتُمُوهَا؟ قَتَلْتُمْ خَيْرَ الرِّجَالَاتِ بَعْدَ النّبِيِّ ، وَنُزِعَتْ الرَّحْمَةُ مِنْ قُلُوبِكُمْ ، أَلَا إِنّ حِزْبَ اللَّهِ هُمْ الْمُفْلِحُونَ ، وَحِزْبُ الشَّيْطَانِ هُمْ الْخَاسِرُونَ. فَضَجّ النّاسُ بِالْبُكَاءِ ، وَنَشَرْنَ النّسَاءَ الشُّعُورَ ، وَخَمْشْنَ الْوُجُوهِ وَلَطَمْنِ الْخُدُودَ ، وَدَعَوْنَ بِالْوَيْلِ وَالثُّبُورِ فَلَمْ يَرَ ذَلِكَ الْيَوْمَ أَكْثَرَ بَاكَ.¹

« و سیده ام کلثوم عزعزها به اهل کوفه فرمود ساکت باشید ای اهل کوفه مردانتان ما را میکشند و زنانتان برای ما میگریند پس حاکم میان ما و شما خداوند در روز فصل الخطاب است ای اهل کوفه وای بر شما! شما را چه شده است که حسین را تنها گذاشتید و او را کشتید و اموالش را غارت کردید و زنانش را به اسارت بردید و به او مصیبت وارد کردید؟ پس مرگ و هلاکت بر شما باد وای بر شما آیا میدانید چه مصیبت هایی بر شما فرود آمد و چه بار گناهی بر پشتهایتان حمل کردید و چه خون هایی ریختید و به چه بانوی بزرگواری مصیبت رساندید و چه دختربچه ای را رها کردید و چه اموالی را غارت نمودید بهترین مردان پس از پیامبر را کشتید و رحمت از قلب هایتان کنده شد