أَنَّ مَولانَا الصَّادِقَ عَزَّ عِزُّهُ سُئِلَ عَنْ أَبِي بَكْرٍ وَعُمَر لعَنَهُمَا العَليَ الجَبَارَ فَقَالَ: كَانَا إِمَامَيْنِ قَاسِطَيْنِ عَادِلَيْنِ، كَانَا عَلَى الْحَقِّ وَمَاتَا عَلَيْهِ، فَرَحْمَةُ اللهِ عَلَيْهِمَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ، فَلَمَّا خَلَا الْمَجْلِسَ، قَالَ لَهُ بَعْضُ أَصْحَابِهِ : كَيْفَ قُلْتَ يَا بْنَ رَسُولِ اللهِ؟!. فَقَالَ: نَعَمْ، أَمَّا قَوْلِي: كَانَا إِمَامَيْنِ، فَهُوَ مَأْخُوذٌ مِنْ قَوْلِهِ تَعَالَى: {وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ}.¹

«همانا از مولای ما صادق عزتش والا باد درباره ابوبکر و عمر که علی جبار آن دو را لعنت کند پرسیده شد. پس فرمود :آن دو امامانی دادگر و عادل بودند بر حق بودند و بر آن مردند پس رحمت خدا بر آن دو در روز قیامت باد پس چون مجلس خالی شد یکی از یارانش به او گفت ای پسر رسول خدا چه گفتی؟ پس فرمود: آری اما گفتارم که آن دو امامانی بودند از این سخن خدای تعالی گرفته شده است که و آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به سوی آتش دعوت میکنند».

تا ادامه روایت که در آن امام معانی کلام را برای یارانش که سزاوار هدایت بودند برعکس آن پرسشگری که به خاطر بدی باطن و بدی عملش سزاوار گمراهی بود توضیح میدهد پس تفکر کن.