عِزُّهُ) فرمود: همانا خداوند تعالی شفایی است برای آنچه در سینه‌هاست و هدایت و رحمتی است برای مؤمنان؛ و باطن همان شفای سینه‌هاست. پس مفضّل گفت: خدا را بر آن سپاس.»

قَالَ مَوْلَانَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِين عَزَّ عِزُّهُ : مَنْ كَانَ ظَاهِرُهُ فِي وِلايتي أَكْثَرَ مِنْ بَاطِنِهِ خَفَّتْ مَوَازِينُهُ¹

« مولانا امیرالمؤمنین (عَزَّ عِزُّهُ) فرمود: هر کس ظاهرش در ولایت من بیش از باطنش باشد، موازینش (ترازوهای اعمالش) سبک خواهد بود»

عَنْ مَوْلَانَا أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ مَوْلَانَا رَسُولُ اللهِ عَزَّ عِزُّهُمَا : عِلْمُ الْبَاطِنِ سِرٌّ مِنْ أَسْرَارِ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ ، وَحُكْمٌ مِنْ حُكْمِ اللهِ ، يَقْذِفُهُ فِي قُلُوبِ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ

از مولای ما امیرالمؤمنین (روایت است که) مولای ما رسول الله (عَزَّ عِزُّهُمَا) فرمود: علم باطن، رازی از رازهای خداوند (عَزَّ وَجَلَّ) و حُکمی از احکام خداوند است که آن را در قلب هر یک از بندگانش که بخواهد می‌افکند²