قَالَ مَوْلَانَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِين عَزَّ عِزُّهُ : مَنْ مَالَ إِلَى ظَاهِرُنَا وَتَرَكَ بَاطِنِنَا سَلَبَهُ الله وِلايَتنَا1
مولای ما علی عزعزه فرمود: هر که به ظاهر ما گراید و باطن ما را واگذارد، خداوند ولایت ما را از او سلب می‌کند.
قَالَ اَلسَّيِّدُ اَلْأَكْبَرُ مُحَمَّدٌ عزَّ عَزُّهُ: إِنَّ اَلله خَلَقَ خَلْقًا جَعَلَهُمْ مَفَاتِيحَ لِلْخَير مَغَالِيقَ لِلشَرِّ وَ الْخَيرُ هُوَ اَلْبَاطِنُ وَالشَّرُّ هُوَ اَلظَّاهِرُ.
«سید اکبر محمد (عَزَّ عَزُّهُ) فرمود: همانا خداوند خلقی را آفرید که ایشان را کلیدهایی برای خیر و قفل‌هایی برای شر قرار داد؛ و خیر همان باطن است و شر همان ظاهر است.»2
قَالَ الْمُفَضَّلُ مِنْهُ السَّلَامُ لِمَوْلَانَا الصَّادِقِ عَزَّ عِزِّهُ : يَا مَوْلَايَ ، وَاللهِ اشْفَيْتَنِي وَأَذْهَبْتَ عَنِّي كُلَّ هَمٍّ وَغَمٍ ، فَقَالَ الصَّادِقُ عَزَّ عِزُّهُ : إِنَّ الله تَعَالَى شِفَاءٌ لِمَا فِي الصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةً لِلْمُؤْمِنِينَ وَ الْبَاطِنُ هُوَ شِفَاءٌ لِلصُّدُورِ فَقَالَ الْمُفَضَّلُ : الْحَمْدُ لِله عَلَى ذَلِكَ3
«مفضّل مِنْهُ السَّلَام به مولای ما صادق عَزَّ عِزِّهُ عرض کرد: ای مولای من، به خدا سوگند مرا شفا بخشیدی و هر هم و غمی را از من زدودی. پس صادق (عَزَّ