فصل هفت:تشبیه در اسیر کردن زنان
همانا از بیشترین مسائلی که مقصره با آن به آل محمد، عزتشان والا باد توهین میکنند مسئله اسارت زنان جل جلالهم است. پس با جهل و عناد و طغیانشان بر خدا جرأت ورزیدند و با اعتقاد به هتک شرف آل محمد بنا بر گمان اشتباهشان، از خدا شرم نکردند و در این امر دروغ های عجیب و قصه های غریبی از زدن زنان و تمسخر آنان ساختند. و خدا بهتر میداند که در باطن مقصره چه افکاری جولان میدهد. ولیکن آنان در گفتارشان متهم و خطاکار و مجرم هستند و از باطن ها و گمان هایشان باید ترسید. از این گمان ها و گناهان به خدا پناه میبریم که شیطان در عقل هایشان تخم گذاشته و جوجه درآورده است. در این فصل نصوصی را خواهیم آورد که گفتار و گمانشان به خدا را باطل میکند و به برخی از گفته هایشان پاسخ خواهیم داد.در ابتدا بعد از آنچه پیشتر آوردیم اگر نزد مؤمن ثابت شود که خواری و اهانت و شکنجه و قتل بر آل محمد و اهل مراتب واقع نمیشود،به تبع آن داستان اسارت نیز روشن خواهد شد، که آن تشبیه است و در حقیقت واقع نشده است. زیرا زنانی که با مولای ما حسین عزتش والا باد بودند از آل محمد و از اهل مراتب بودند لیکن به امور دیگری توجه خواهیم داد شاید که مؤمنان از آن بهره مند شوند.