راه نمی یابم از عطای بزرگت و وفای کاملت و سلامت دائمت و نعمت فراوانت که حمد حامدان از حمد آن قاصر است و شکر شاکران از شکر آن عاجز است ببخش زیرا تو اهل منت و احسان هستی» سپس گفت :ای گروه مؤمنان آیا آنچه را از خطابه من شنیدید فهمیدید و آنچه را از کلامم برایتان آشکار کردم حفظ کردید روزی که خداوند در آن همنشین شماست و در آن میهمان شماست پس برای او هر چه میتوانید نحر کنید و برای او هر چه میتوانید جشن بگیرید و برای او در آن هر چه میتوانید فراهم کنید و در آن با برادرانتان جمع شوید و طعام و شرابتان را بیارایید و در آن جان ها و اموالتان را به یکدیگر هدیه دهید و در آن بر خانواده و عشیره و نزدیکانتان بخشش کنید و با این کار به مولایتان تقرب جویید که او اجر و ثوابتان را بزرگ میگرداند و دین و دنیایتان را کامل میکند و با شما بر فرشتان مینشیند و دستش را در ظروف طعامتان میگذارد پس با این کار برکات را بر شما می افزاید تا زمانی که مطیع او و پذیرای از او و فرمانبردار امرش باشید. سپس مولایم به من و به جماعت رو کرد و گفت آیا شما به آنچه امر کردم فرمان میبرید و به آنچه ذکر کردم راغب هستید پس من و جماعت گفتیم: آری ای مولای ما، شنوندگان و مطیع و اجابت کنندگان و شتابندگانیم خارج میشویم و قربانی میکنیم و نحر میکنیم و جشن میگیریم و صله رحم میکنیم و نیکی میکنیم و تمام آنچه را امر کردی و تقدیم داشتی به جای می آوریم که بر ما با معرفت آنچه نمیشناختیم منت نهادی و رغبتی در ما ایجاد کردی که با آن ما را به نجات و خلاصیمان