إَلَيْهِ تَعَجُّبَاً أَنَّهُ مِنَ الْجَنَّةِ وَنَحْنُ لَعَمْرِي وَاللهِ نَقُومُ إِلَى النَّظَرِ الْيهِ تَعَجُّبَاً أَنَّهُمَا قَرْنَا الأَدْلَمِ فَالنَّاسُ يَتَعَجَّبُونَ مِنْ شَيْءٍ وَنَحْنُ نَتَعَجَّبُ مِنْ شَيْءٍ خِلَافَ ذَلِكَ.¹

« مولای ما صادق عزتش والا باد به مفضل سلام بر او باد فرمود همانا آن قوچی که حسین با آن فدیه داده شد همان ادلم بود ادلم قریش و او دومی است و در آن روز در ترکیب یک قوچ بود پس آورده و ذبح شد آیا دو شاخش را ندیدی که در خانه آویزان بودند گفتم آری فرمود پس آن دو شاخ همان قوچی است که حسین با آن فدیه داده شد سپس خندید تا دندان های آخرش نمایان شد گفتم سرورم چه چیزی شما را به خنده آورد فرمود همانا مردم هنگامی که در موسم حج در مکه جمع میشوند دوست دارند با شگفتی به آن نگاه کنند که آن از بهشت است و ما به جانم سوگند و به خدا سوگند برمیخیزیم تا با شگفتی به آن نگاه کنیم که آن دو شاخ ادلم هستند پس مردم از چیزی تعجب میکنند و ما از چیزی خلاف آن تعجب میکنیم.

و این دلیلی کوبنده است بر مقصره در مورد صحت کتاب هفت شریف و روایت آن از مولایان ما جل جلالهم با نسخه قدیمی خطی آن چرا که برخی نسخه های چاپی در معرض تحریف قرار گرفته اند و ما به آماده سازی و نشر نسخه قدیمی صحیح اقدام خواهیم کرد.