فصل ششم: معنای دو قوچ و به دوش کشیدن قتل توسط آنها

ضد همان دو قوچ هستند که علی جبار آن دو را لعنت کرد در این فصل به حوادث پراکنده ای خواهیم پرداخت که به دو ضد یعنی دو قوچ و کشته شدن و شکنجه شدنشان به عنوان نوعی از عذاب اشاره دارد پس عذاب در حالت مسخ شدگی بر آن دو و شیعیانشان واقع میشود به خاطر عذاب بدی که در جهان بشری به مؤمنان چشاندند پس مسخ شدگی همان برداشته شدن پرده از آنان و فرود آمدن عذاب بر ایشان است خداوند آنان را و شیعیانشان را لعنت کند خداوند تعالی فرمود: {حَتَّى إِذَا جَاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُونِ لَعَلِّي أَعْمَلُ صَالِحَاً فِيمَا تَرَكْتُ كَلَّا إِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَائِلُهَا وَمِنْ وَرَائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ }تا آنگاه که مرگ یکی از ایشان فرا رسد گوید پروردگارا مرا بازگردانید شاید در آنچه واگذاشته ام کار شایسته ای انجام دهم هرگز این سخنی است که او گوینده آن است و از پی ایشان برزخی است تا روزی که برانگیخته شوند.} آنان به سبب عذابی که در صورت های مسخ شدگی خواهند دید میخواهند به جهان بشری بازگردند خداوند رویشان را زشت گرداند و در حدیث هفتاد بیان شافی برای حقیقت این کلام است و آن را در آخر فصل ان شاء الله خواهیم آورد در ابتدا به موضوع از کتاب های ظاهر خواهیم پرداخت.