فصل دوم: ضرورت انتقال به باطن دین

قَالَ مَوْلَانَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَزَّ عِزِّهُ : لَا يَفْعَلُ اللهُ شَيْئًا إِلَّا لِحِكْمَةٍ عَلَمَهَا مَنْ عَلِمَهَا وَجَهِلَهَا مَنْ جَهِلَهَا

«مولای ما امیرالمؤمنین -عزّ عزّه- فرمود: خداوند هیچ کاری را انجام نمی‌دهد مگر برای حکمتی که آن را داند آنکه داند، و نادان است به آن، آنکه نادان است.»¹

قَالَ السَّيِّدُ الْأَكْبَرُ مُحَمَّدٌ عَزَّ عِزُّهُ : إِنَّ لِلْحُسَيْنِ فِي بَوَاطِنِ الْمُؤْمِنِينَ مَعْرِفَةٌ مَكْتُومَةٌ²