این حدیث از منابع طایفه اسماعیلیه بتریه است و از حجت‌های کوبنده علیه مقصّره به شمار می‌رود. زیرا اسماعیلیان، واقفی هستند و اخذ حدیث از واقفی جایز است. بنابراین نزد مقصّره، اسماعیلیه از غُلات محسوب نمی‌شوند!! و امروزه، کتاب‌های "قاضی ابو حنیفه نعمان اسماعیلی" در میان کتب مقصّره در بحث‌های فقهی‌شان یافت می‌شود و به آن‌ها نیز استناد می‌کنند.

قَالَ الْمُفَضَّلُ مِنْهُ السَلامُ قُلْتُ لِمَوْلَايَ الصَّادِقِ عَزَّ عِزُّهٌ : أَخْبِرْنِي عَنْ مَوْتِ الْامَامِ وَقَتْلِهِ، وَكَيْفَ يَكُونُ ذَلِكَ ؟ فَتَبَسَّمَ حَتَّى بَدَتْ نَوَاجِذُهُ، ثُمَّ قَالَ : لَعَلَّكَ تَقُولُ فِي قَتْلِ الْحُسَيْنِ وَذَبْحِهِ، وَمَقْتَلِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَمَقْتَلِ زَكَرِيَّا وَيَحْيَى وَعِيسَىقُلْتُ: يَجُولُ فِي صَدْرِي ذَلِكَ، يَا مَوْلَايَ فَقَالَ الصَّادِقُ إِنَّ هَؤُلَاءِ، يَا مُفَضَّلُ أَصْفِيَاءُ اللهِ وَأَوْلِيَائُهُ وَخِيرَتُهُ، فَتَتَوَهَّمُ أَنَّ اللهَ يُذِيقُهُمْ حَرَّ الْحَدِيدِ عَلَى أَيْدِي أَعْدَائِهِمْ، وَذَلِكَ فِي الظَّاهِرِ تَأْكِيدَاً لِحُجَّةِ اللهِ عَلَيْهِمْ، وَأَمَّا أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُذْبَحُوا فَلَا فَإِنَّ اللهَ يَحْفَظُ أَوْلِيَائُهُ وَأَصْفِيَائَهُ مِنْ ذَلِكَ.¹

«مفضّل علیه السلام گوید: به مولایم صادق عزعزه عرض کردم: «مرا از مرگ و کشته شدن امام و چگونگی آن آگاه فرما.» پس [امام] چنان تبسمی فرمود که دندان‌های آخر ایشان نمایان گشت ، سپس گفت: «شاید تو درباره کشته شدن حسین و بریده شدن سرش، و شهادت امیرالمؤمنین و قتل زکریا و یحیی و