الْعَارِجَة عَلَيْهَا أُولَئِكَ الرُّكْبَانُ تَطِيرُ بِهِمُ الْخَيْلُ طَيَرَانًا وَ لِلْخَيْلِ أَجْنِحَةٌ قَدْ مَرَّ كُلَّ جَنَاحٍ مَا بَيْنَ الْخَافِقِينَ فَإِذَا بِهِمْ يَرْقُونَ مِنَ الْأَرْضِ إِلَى السَّمَاءِ السَّابِعَةِ وَكَشَفَ اللهُ عَنْ بَصَرِي وَتَأَمَّلْتُ الْقَوْمَ فَعَرَفْتُهُمْ كُلُّ امْرِءٍ مِنْهُمْ بِنَعْتِهِ وَصِفْتِهِ وَاذْ هُمُ الْعِدَّةُ الَّذِينَ كَانُوا بِكَرْبَلَاءَ مَعَ مَوْلَانَا الْحُسَيْنِ وَإِذَا بِمَوْلَايَ الْحُسَيْنُ عَزَّ عِزُّهُ جَالِسًا عَلَى الْعَرْشِ كَصُورَةِ الْحُسَيْنِ تَقَلَّبَ فِي عَيْنِي فَرَأَيْتُهُ قَدْ تَقَلَّبَ فِي عِدَّةِ صُوَرٍ مِنْهَا مَا أَعْرِفُهُ وَمِنْهَا مَا أَجْهَلَهُ وَاذَا بِهِ يَقُولُ : ظَنُّوا بِي الظُّنُونَ هَذَا الْخَلْقُ الْمَعْكُوسُ أَنْ يَغْلِبُوا غَالِبَ الْغَالِبِينَ وَدَيَّانَ يَوْمِ الدِّينِ هَيْهَاتَ هَيْهَاتَ كَمْ لَهُمْ كَرَّةٌ بَعْدَ كُرَةٍ وَغَلْطَةٍ بَعْدَ غَلْطَة ثُمَّ يُدْرِكُهُمْ مِنِّي الِانْظَارُ فَلَا يَزِيدُهُمْ إِلَّا عَتُوًا وَاسْتِكْبَارًا إِلَى ظُهُورِيٍّ فِي كَرَّةِ الْكَرَّاتِ وَرَجْعَةِ الرَجَعَاتِ فَأَرْمِيهِمْ بِقَاطِعَةِ الْأَسْبَابِ وَأَلِيمِ الْعَذَابِ وَأَنَا الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ¹

« عبدالله برادر حر ریاحی که در روز طفوف در کربلا با مولای ما حسین عز عزه حضور داشت گفت هنگامی که لشکر ظالمان به راه افتاد و به مبارزه با سرور ما حسین عز عزه فرمان داد من گریان و شاکی از کوفه گریختم پس در بیابان سرگردان شدم و به سوی عین التمر و نواحی آن رفتم منتظر گشایش بودم و مبارزه حسین عز عزه را با حقیقت معرفت نمیشناختم پس چند روزی ماندم سپس دلم را از آنجا به نواحی غاضریه گرداندم تا برای خود گشایشی بجویم پس در حالی که روانه بودم و طفوف را میخواستم و از مبارزه لشکر با مولایمان حسین عز عزه خبر نداشتم و در پایان روزم بودم که ناگهان الله دیده‌ام را