فرشتگان و مؤمنانی که با او بودند فرمود آیا از اجرای قدرتش چیزی او را ناتوان میسازد یا چیزی از او پنهان میماند؟ گفتند نه سپس آنان را رها کرد و هر یک از ایشان به سرزمین خود بازگشت سپس او به کوههای رضوی آمد و هیچ یک از مؤمنان باقی نماند مگر اینکه نزد او آمد در حالی که او بر تختی از نور بود و ابراهیم و موسی و عیسی و همه پیامبران عز عزهم و از پشت سرشان مؤمنان و از پشت سرشان فرشتگان او را احاطه کرده بودند و مینگریستند که حسین عز عزه چه میگوید و همانا او در هر روز عاشورا به کربلا میآید پس هیچ مؤمن آسمانی و زمینی باقی نماند مگر اینکه او را در بر گرفت حتی الله عز وجل ای مفضل به خدا سوگند این همان رفعتی است که بالاتر از آن چیزی نیست و برای هیچ جوینده‌ای مطلبی ورای آن وجود ندارد.

و این خبر شریف شبیه خبری است که پیشتر از مدینة المعاجز ظاهری ذکر کردیم و چگونه الله با حسین مینشیند و با او دست میدهد.

عَنْ مُحَمَّدٍ بْنِ سِنَانٍ عَليهِ السَلَامُ عَنْ اَلْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرِ مِنهُ السَلامُ قَالَ مولانا اَلصَّادِقُ عَزَّ عِزُّهُ: لَمَّا مُنِعَ اَلْحُسَيْنُ عَزَّ عَزُّهُ وَأَصْحَابُهُ مَاءَ الْفُرَاتِ نَادَى فِيهِمْ : ألَا مَنْ كَانَ ظَمْآنَاً فَلِيَجِئ ، فَأَتَوْهُ رَجُلاً رَجُلاً فَوَضْعَ إِبْهَامَهُ فِي راحَتِهِ فَبَدَرَ مِنْ إِبْهَامِهِ اَلْمَاءُ وَقَالَ : اِشْرَبُوا ، فَلَمْ يَزَلْ يَشْرَبُ اَلرَّجُلُ بَعْدَ اَلرَّجُلِ حَتَّى اِرْتَوَى اَلْجَمِيعُ ، فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ : وَاَللهِ لَقَدْ شَرِبْتُ شَرَابَاً مَا شَرِبَهُ أَحَدٌ مِنَ اَلْعَالَمَيْنَ فِي دَارِ اَلدُّنْيَا بِأَسْرِهَا ، فَلَمَّا قُتِلَ أَصْحَابُ اَلْحُسَيْنِ وَشُبِّهَ لَهُمْ قَتْلُهُ ،