وَسَلَّطَهُمْ عَلَيْهِ فَقَتَلُوهُ فَهُمْ يَبْكُونَ عَلَى حَسَنَاتِهِمْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ، وَأَقَامَ شَبَهَهُ حَنْظَلَةَ بْنَ أسَعْدٍ الشَّبَّامِيِّ1
«اینکه مولای ما حسین عز عزه در آن شبی که صبحش روز واقعه بود برای شیعیان و اهل بیتش در صورت عجز نمایان شد و به ایشان فرمود این قوم مقصودی جز من ندارند و اگر بر من دست یابند شما را طلب نخواهند کرد و این شب است پس آن را مرکب خود گیرید و هر مردی از شما دست مردی از اهل بیت مرا بگیرد و به دنبال کار خود برود و شما از بیعت من آزاد هستید پس گریستند و گفتند عذر ما نزد مردم چه خواهد بود اگر از ما بپرسند و بگوییم مولایمان را رها کردیم و گریختیم و در دفاع از او شمشیری نزدیم و نیزه‌ای پرتاب نکردیم پس خیری در زندگی پس از تو نیست و چون آنان را آزمود ایشان را صبور و تسلیم امرش یافت زیرا این بزرگترین آزمون برای اهل زمین است پس در آن هنگام در حالت نورانیت بر ایشان متجلی شد پس برایش به سجده افتادند و به توحید او اقرار کردند پس از حسنات اهل طف که در برابرش بودند شخصی را آفرید و آنان را بر آن شخص مسلط کرد پس او را کشتند پس آنها بر حسنات خویش تا روز قیامت میگریند و شبیه خود حنظلة بن اسعد شبامی را به جای خویش قرار داد.