پس این حال با مؤمنانی است که به موالیان خود جل جلاله با قبول و تسلیم اقرار دارند و این حال همچنین با اضداد لعنهم الله نیز هست پس اضداد به اندوه و شادی شیعیان و احزاب و دوستدارانشان اندوهگین و شاد میشوند بنابراین هنگامی که از ضد یاد میشود لزوما به این معنا نیست که خود عمر بن خطاب یا ابوبکر لعنهم الله و شیعیانشان باشند بلکه هر کسی است که در گفتار و کردار به آنان شباهت داشته باشد هر کس که در روزی از روزها مستحق قتل و عذاب و غیره از قوانین عقوبت‌های الهی در حق کافران منکر و انکارکننده شده باشد.

حدیثی دیگر از کتاب هفت شریف:

قَالَ الْمُفَضَّلُ مِنهُ السَلاَمُ قُلْتُ سَيِّدِي أَخْبِرْنِي عَنْ قِصَّةِ الْحُسَيْنِ كَيْفَ اشْتَبَهَ عَلَى النَّاسِ قَتْلُهُ وَذَبْحُهُ عِنْدَمَا هُمَّ بِهِ قَالَ : كَمَا اشْتَبَهَ عَلَى الَّذِينَ كَانُوا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ قَتْلِ الْمَسِيحِ يا مفضل وهَذَا سِرٌّ مِنِ اسْرَارِ اللهِ أَشْكَلْ عَلَى النَّاسِ وَعَرَفَهُ خَاصَّتَهُ وَاوْلِيَاءَهُ وَالْمُنْتَجِبِينَ مِنْ عِبَادِهِ وَالْمُخْتَصِّينَ مِنْ خَلْقِهِ أَنَّ الْامَامَ يَدْخُلُ بِالْبَدَنِ فَلَمَّا اجْتَمَعُو عَلَى الْحُسَيْنِ لِيَذْبَحُوهُ خَرَجَ مِنْ بَدَنِهِ وَرَفَعَهُ اللهُ الَيْهِ وَمَنَعَ الِاعْدَاءَ مِنْهُ وَلَقَدْ سَخِطَ يَوْمَئِذٍ عَلَى اعْدَائِهِ سَخْطَةِ جَبَّارٍ لَا تَقُومُ لِعَظَمَتِهِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ وَالْجِبَالُ وَكَادَ انْ يُعَاجِلَهُمْ وَلَكِنَّهُ حَلِيمٌ ذُو انْتِقَامٍ لَا يَخْشَى الْفَوْتَ وَلَا يَخْلِفُ لِوَعْدِهِ ، وَلَا مُعَقِّبَ لِحُكْمِهِ كَمَا وَصَفَ نَفْسَهُ