ناگهان مولایم امیرالمؤمنین عز عزه و حسن و حسین بر بلندی از زمین ایستاده بودند و به لشکر مولایم نگریستم که همانند حرکت خود بر خشکی حرکت میکرد پس گفتم ای سرورم با عمار مدارا کن و اگر مدارای تو با من نبود ای مولایم هر آینه هلاک میشدم و بر جلو زین اسبم به چهره در افتادم پس مرا ندا داد ای عمار سرت را بلند کن پس سرم را بلند کردم و به او نگریستم و ناگهان خود را با او در همان مکانی یافتم که با لشکر در حال حرکت بود و حسن در جایگاه خود حرکت میکرد و حسین نیز همچنین پس حمد من افزون گشت.
اگر خواننده در این سخن مولا دقت کند که و آنان ذبح و کشته میشوند و در جمیع کالبدها بازمیگردند و در آنها طعم قتل و ذبحی را میچشند که گمان میکنند بر حسین واقع شده در حالی که بر خودشان واقع میشود تا آنکه خداوند راز آن را آشکار سازد این یعنی آنچه که تو به آن معتقدی و روایت میکنی که بر حسین عز عزه یا بر آل محمد واقع شده است بر خودت واقع خواهد شد و باز خواهی گشت تا به سبب گمان و جرأتت بر مولایت در معرض آن قرار گیری مگر آنکه کشف رخ دهد و حجت بر تو تمام شود و از سخنت بازگردی و توبه کنی و همچنین ملاحظه میکنیم که آن ضد(عمر) لعنه الله که در حادثه ظاهر شد اشخاص دشمنان آل محمد جل جلالهم بودند و اگر پرسنده‌ای بپرسد و بگوید آیا لزوما عمر بذاته در این قتل ظاهر شد میگوییم و خداوند است که راه مینماید از موالیان ما جل جلالهم آمده است أَنَّهُمْ