آمد و در نظرم بزرگ شد گفت ای عمار این را مولایت در این مکانها ظاهر کرده است و باید که چنین باشد و این عالم میگوید حسین بن علی کشته شد و یزید بن معاویه او را کشت و حال آنکه این بر سر عمر و پیروانش میآید و مولایت گرمی آهن و درد قتل را به آنان میچشاند و آنان را در امثال آن بازمیگرداند تا زمانی که میگویند حسین کشته شد چه آنان و چه جمیع کسانی که از این عالم چنین بگویند تا روز کشف که خداوند امرش را آشکار سازد پس گفتم ای سرورم و آیا من در آن حضور خواهم داشت فرمود حضور خواهی داشت و تو به نام عمار خوانده نمیشوی بلکه به نامی دیگر خوانده میشوی پس گفتم ای سرورم واکنش عالم در آن زمان هنگام آشکار ساختن(واقعیت) برایشان چه خواهد بود؟ فرمود ای عمار خشم بر کسی خواهد بود که آن را به جا آورد و انجامش داد و باید لعنت شود کسی که آن را انجام داد و نمیداند چه کسی آن را انجام داد و لعنت میشود کسی که آن را خواسته است پس به سبب آن لعنت و ناراحتی و ننگ برای فاعل آن فعل مستوجب عذاب میشود و به خدا سوگند آن را جز مولایت انجام نمیدهد و جز سرورت آن را ظاهر نمیکند و آنان ذبح و کشته میشوند و در جمیع کالبدها بازمیگردند و در آنها طعم قتل و ذبحی را میچشند که گمان میکنند بر حسین واقع شده در حالی که بر خودشان واقع میشود تا آنکه خداوند راز آن را آشکار سازد سپس او گفت ای عمار چشمت را بگشا که شگفتی خواهی دید پس چشمم را گشودم و ناگهان آن بیابانی که در آن بودیم دریایی عظیم شده بود و امواجش همچون کوه‌های استوار بود و