و اشخاصی هستند که در ظاهر ستوده و در باطن نکوهیده‌اند؛ مانند زرارة بن اعین، محمد بن مسلم، برید عجلی، ابوبصیر مرادی، ابن ابی‌یعفور، ابوبکر حضرمی و دیگران؛ که خداوند علی جبار به دلیل تقصیرشان (کوتاهی در شناخت حق امام) آنان را لعنت کند.
تاسیس:
لیکن شاید برجسته‌ترین فرد در میان «ابواب» و کسی که فرقه موحدین(باطنیون شیعه) به نام او نامگذاری شد، مولای ما محمد بن نصیر نمیری باشد که معاصر چهار تن از ائمه بود و ویژگی‌های فرقه باطنیه در آن زمان شروع به ظهور کرد.
تا اینکه امر به شیخ خصیبی -علیه السلام- (۲۶۰ ه.ق - ۳۵۸ ه.ق) رسید، که برجسته‌ترین شخصیت در تثبیت ویژگی‌های این فرقه به شمار می‌رود. پس از زمانی که بدعت‌ها پیاپی آمدند و سخن باطل فراوان شد و شوکت مقصّره و نواصب قوت گرفت، و نزدیک بود که دین حق ناپدید و نورش خاموش گردد، خداوند، حق و اهلش را با مردی در نهایت نبوغ و معرفت یاری رساند؛ مردی که پایه‌های دینی را بنا نهاد که راویانش کشته، حامیانش ذبح، و یاران و پیروانش رها شده بودند. پس این مرد بزرگ، سنگ بنای دین باطن بود و او شیخ‌الدین، سید ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی -صلوات الله علیه- است.
شیخ در سال ۲۶۰ هجرت مقدس محمدی در کوفه متولد شد و در آنجا بزرگ و تربیت شد و برای طلب حدیث از آنجا به بغداد نقل مکان کرد، سپس از ترس