همگی‌شان باد- در طول دوره ائمه آمدند. برخی از آنان به عقاید خود تصریح کردند، برخی اشاره نمودند (تلویح) و برخی راه تقیه را در پیش گرفتند
و از برجسته‌ترین این شخصیت‌ها، سید ما باب الله اعظم، سلمان محمدی در زمان مولای ما امیرالمؤمنین، و سفینه در زمان مولای ما حسن عزعزه، و رشید هجری در زمان مولای ما حسین عزعزه، و ابوخالد کابلی در زمان مولای ما زین‌العابدین عزعزه، سپس جابر جعفی و یحیی بن ام‌طویل و مفضل و ابوالخطاب در زمان موالیان ما باقر و صادق عزعزهما. به دنبال ایشان محمد بن مفضل و عمر بن فرات و محمد بن نصیر نمیری در زمان باقی ائمه - جَلَّ عَلَاهُمُ الْأَعْلَى- آمدند
پس از آنکه سید عبدالله بن سبأ -علیه السلام- به صورت علنی تصریح کرد، این امر تا حدودی نزد خاصان اولیا محفوظ باقی ماند تا زمان مولای ما ابوالخطاب محمد بن ابی‌زینب کاهلی -الیه التسلیم- و برادرانش در زمان مولا صادق -عزّ عزّه-. پس او از گلدسته مسجد جامع کوفه (در سال ۱۲۶ هجری) [عقاید را] آشکارا بیان کرد و در آن هنگام، این سخن به گوش عام و خاص رسید.
و نام‌های دیگری از اصحاب ائمه نیز وجود دارد، همچون: مقداد، ابوذر، عبدالله بن رواحه، عثمان بن مظعون، قنبر، زید بن صوحان، عمار بن یاسر، محمد بن ابی‌بکر، محمد بن ابی‌حذیفه، میثم تمار، عمرو بن حمق خزاعی، مالک بن تیهان، مغیرة بن سعید، جابر انصاری، سعید بن جبیر، سعید بن