را با تفسیری به دور از معنای حقیقی و به زور تأویل کند، باز هم این خود اشاره‌ای واضح برای اندیشمندان است که دیگر متون دینی را تأیید می‌کند.

عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ مِنْهُ السَّلَامُ قَالَ مَوْلَانَا الصَّادِقُ عَزَّ عِزُّهُ : يَا مُفَضَّلُ إِنَّ بِقَاعَ الْأَرْضِ تَفَاخَرَتْ فَفَخَرَتِ الْكَعْبَةُ عَلَى ارْضِ كَرْبَلَاءَ ، فَأَوْحَى اللهُ عَزَّ وَجَلَّ إِلَيْهَا : انْ اسْكُتِي يَا كَعْبَةُ وَلَا تَفْخَرِي عَلَى كَرْبَلَاءَ فَإِنَّهَا الْبُقْعَةُ الْمُبَارَكَةُ الَّتِي قَالَ اللهُ فِيهَا لِمُوسَى{انِّي انَا اللهُ} وَهِيَ مَوْضِعُ الْمَسِيحِ وَأُمُّهُ وَوَقْتُ وِلَادَتِهِ وَإِنَّهَا الدَّالِيَةُ الَّتِي غَسَلَ بِهَا رَأْسُ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ وَهِيَ الَّتِي عَرَجَ مِنْهَا مُحَمَّدٌ عَزَّ عِزُّهُ ¹

از مفضل بن عمر منه السلام روایت است که مولای ما صادق عزّ عزّه فرمود: ای مفضل، همانا قطعه‌های زمین به یکدیگر فخر فروختند، پس کعبه بر سرزمین کربلا فخر فروخت. آنگاه خداوند عزّ و جلّ به آن وحی فرستاد که: "ای کعبه، سکوت کن و بر کربلا فخر مفروش، زیرا آن همان بقعهٔ مبارکی (قطعه زمین پر برکت) است که خداوند در آن به موسی فرمود: {همانا منم الله}، و آن جایگاه مسیح و مادرش و زمان ولادت اوست. و آن همان دالیه² است که سر حسین بن علی با آن شسته شد، و همان سرزمینی است که محمد عزّ عزّه از آن به معراج رفت.»