تقدیم

از آزادگان به پدر آزادگان مولای ما، سَرور شهیدان و نیکان صاحبِ مُلک در اَطوار و اَدوار

تقدیم به آنکه در تمام تحولات اطواری (مراحل و حالات وجودی) که از سر گذراندم، همراه و رفیق من بود، دستم را گرفت، لغزشم را نادیده گرفت (از خطایم درگذشت)، گناهم را بخشید، و با نورِ رویش مرا هدایت کرد و با آتش عشقش راه را روشن ساخت. از [ابتدای] فهم و ادراک ساده‌ام مرا همراهی کرد تا آنکه مولایم و آفریدگارم و آفریدگار مرگ و زندگی، حسین (جلّ ذکره)، که از آنچه جاهلان می‌گویند منزه است، مرا به نرمی بالا برد.

و تقدیم به برادران مؤمنم، جویندگان حقیقت، که برای رهایی از دام‌های جهل و دستان کافران در تلاشند.

این تلاش را پیش روی شما قرار می‌دهیم، امیدواریم که دروازه نوری برایتان باشد.

پروردگارشان تشنه شد و گفتیم پروردگار ما ساقی (سیراب‌کننده) است.

پروردگارشان کشته شد و گفتیم پروردگار ما باقی (پاینده/جاودان) است. و گریه‌کننده‌ای که می‌گرید بر پروردگارِ خویش، من به حمدِ الله، از حزب (گروه) او نیستم.