هجوم سربازان منصور لعنت الله علیه به امام صادق عزعزه

عَنْ عَبْدِ الْأَعْلَى بْنِ أَعْيَنَ قَالَ : قَالَ مُرَازِمٌ: بَعَثَنِي أَبُو جَعْفَرٍ الْخَلِيفَةُ، وَ هُوَ مَعِي، إِلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَزَّ عِزُّهُ وَ هُوَ بِالْحِيرَةِ، لِيَقْتُلَهُ، فَدَخَلْنَا عَلَيْهِ فِي رَوَاقِهِ لَيْلًا، فَنِلْنَا مِنْهُ حَاجَتَنَا وَ مِنِ ابْنِهِ إِسْمَاعِيلَ، ثُمَّ رَفَعْنَا إِلَيْهِ فَقُلْنَا: قَدْ فَرَغْنَا مِمَّا أَمَرْتَنَا بِهِ قَالَ: فَأَصْبَحْنَا مِنَ الْغَدِ، فَوَجَدْنَاهُ فِي رَوَاقِهِ جَالِساً، فَبَقِينَا مُتَحَيِّرِينَ¹

« از عبد الاعلی بن اعین روایت شده است که گفت، مرازم گفت: «ابوجعفر خلیفه، در حالی که من با او بودم، مرا نزد ابوعبدالله عزعزه که در حیره بود، فرستاد تا او را بکشد. شبانه در رواق او بر او وارد شدیم و او و از فرزندش اسماعیل به کشتیم. سپس نزد او بازگشتیم و گفتیم: "از آنچه به ما امر کردی فارغ شدیم." گفت: "فردای آن روز بیدار شدیم و او را در رواقش نشسته دیدیم، پس متحیر ماندیم

قَالَ أَبُو خُدَيْجَهَ : أَنَّ رَجُلٌ مِنْ كِنْدَةَ ، وَكَانَ سَيَّافُ بَنِي الْعَبَّاسِ قَالَ : لَمَّا جَاءَ أَبُو الدَّوَانِيقِ بِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ وَإِسْمَاعِيلُ عَزَّ عِزُّهُمَا ، أَمَرَ بِقَتْلِهِمَا ، وَهُمَا مَحْبُوسَانِ فِي بَيْتٍ فَأَتَى إِلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ لَيْلاً فَأَخْرَجَهُ وَضَرَبَهُ بِسَيْفِهِ حَتَّى قَتَلَهُ ثُمَّ أَخَذَ إِسْمَاعِيلُ لِيَقْتُلَهُ ، فَاتْلِهُ سَاعَةً ثُمَّ قَتَلَهُ ، ثُمَّ جَاءَ إِلَيْهِ فَقَالَ : مَا صَنَعْتُ ؟ قَالَ لَقَدْ قَتَلْتَهُمَا وَأَرَحْتُكَ مِنْهُمَا ، فَلَمَّا أَصْبَحَ إِذَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ وَإِسْمَاعِيلُ جَالِسَانِ فَاسْتَأْذَنَا ، فَقَالَ أَبُو الدَّوَانِيقِ لِلرَّجُلِ : أَلَسْتَ زَعَمْتَ أَنَّكَ قَتَلْتَهُمَا ؟ قَالَ : بَلَى