معتقدیم. لذا ویژگی‌هایشان یکی است؛ آنچه بر آخرینشان واقع شود، بر اولینشان نیز واقع شده است.

وجه دوم: شاید کسی بگوید که حسین در زمان جنگ، خودِ «معنی» بود (یعنی ذات الهی که از مرتبه «اسم» بالاتر است)؛ در پاسخ می‌گوییم این سخن صحیح است و تعارضی در آن نیست.

زیرا تنزیه (منزه و پاک دانستن از هر نقص و از جمله کشته شدن) در حقیقت از آنِ باری تعالی -جلّ جلاله- است، سپس کسانی از اهل مراتب و ایمان که به نور او بازگشته و به کمال رسیده و به حقیقت خود بازگشته‌اند، در این امر از او پیروی می‌کنند. و از سخنان عجیب آن است که برخی بر این مقایسه اعتراض کرده و می‌گویند که حسین، خالق عیسی است یا از او برتر است، پس مقایسه و قیاس جایز نیست!!

می‌گوییم خداوند تو را به صلاح و درستی بدارد، چه کسی به تنزیه (منزه دانستن از قتل) سزاوارتر است، خالق یا مخلوق؟

و آیا عیسی -عزّ عزّه- را منزه می‌داری، و قتل و آزار را بر کسی روا می‌داری که مقامش از او بالاتر است؟

و با اینکه ما حادثه تشبیه مسیح -عزّ عزّه- را برای روشن شدن تصویر و نزدیک کردن معنا ذکر می‌کنیم، اما حتی اگر با این حادثه نیز مقایسه نمی‌کردیم،