می‌سازد، و بر ضعف ما شهادت می‌دهد، و ما را به مرگ تسلیم می‌کند، و آن جنبه از ما را که قدر و اهمیتش بزرگ است، کوچک می‌شمارد»

عَنِ السّيِدِ أَبِي شُعَيْبٍ مِنْهُ السَّلَامُ قَالَ مَوْلَانَا الْعَسْكَرِيُّ عَزَّ عِزُّهُ : نَحْنُ الْإِشَارَةُ لِمَنْ فَطِنَ الْعِبَارَةَ ، وَنَحْنُ الْغَايَةُ لِمَنْ طَلَبَ النّهَايَةَ ، ظُهُورُنَا غَيْرُ مَحْدُودٍ ، وَوَاحِدُنَا غَيْرُ مَعْدُودٍ ، بِنَا يَلْحَقُ التّالِيَ وَإِلَيْنَا يَرْجِعُ الْغَالِي ، فَنَحْنُ النّبَأُ الْعَظِيمُ ، وَمِنَّا السَّبَبُ الْقَدِيم »¹

از سید ابی شعیب (سلام بر او) نقل است که مولای ما [امام] عسکری (عزتش بزرگ باد) فرمود: ما همان اشاره هستیم برای کسی که عبارت را هوشمندانه دریابد، و ما غایت (هدف نهایی) هستیم برای کسی که نهایت را می‌طلبد. ظهور ما نامحدود است، و واحدِ ما شمردنی (در شمار) نیست. پیرو به واسطه ما (به مقصد) می‌رسد و غالی (غلو کننده) به سوی ما باز می‌گردد. پس ما همان نبأ عظیم (خبر بزرگ) هستیم، و سبب قدیم از ماست.»