قَالَتْ السَّيِّدَةُ حَبَابَةُ الْوَالِبِيَّةِ عَلَيْهَا السَّلَامُ: إِنَّكُمْ أَزَلِيُّوْنَ لَا تَزَالُوْنَ وَدَائِمُوْنَ لَا تُعْدَمُوْنَ، فَكُنْتُمْ بِأَسْمَائِكُمْ هَذِهِ أَمْ بِأَسْمَاءٍ وَصُوَرٍ وَمُتَشَابِهَاتٍ؟ فَقَالَ مَوْلَانَا زَيْنُ الْعَابِدِينَ عَزَّ عِزُّهُ يَا حَبَّابَةُ، بِأَسْمَائِنَا هَذِهِ، وَصُوَرِنَا هَذِهِ، لَا نَحُوْلُ وَلَا نَزُوْلُ عَنْ كَيَانِنَا، نُغَيِّرُ اَلْعَالَمَ وَلَمْ نَتَغَيَّرَ، وَنَشَتَبَهُ لَهُمْ وَلَمْ نُشَبَهْ تَوَاجدَنا فِيْهم فِيْ قَبَائِلَ وَعَشَائِرَ وَأَنْسَابٍ وَأَنْسَالٍ، وَنَكْبُرُ عَنْ ذَلِكَ وَنَجِلُّ، يَجِدُنَا أَهْلُ اَلتَّحْقِيْقِ بِاَلْحَقِيْقَةِ، وَلَا اِشْتَبَهَ عَلَيْنَا مَا اشُتُبِهَ لِأَهْلِ اَلْمِزَاجِ و بِاَلظُّلْمَةِ، حَتَّىَ يَجِدُوْا مِنَّا مِائَةَ أَلْفِ شَخْصٍ فِيْ أَوَانٍ، يَشْهَدُوْنَ أَنَّهُ وَاحِدٌ لَا يَنْثَنِيْ فِيْ عَدَدٍ ثَانٍ، وَذَلِكَ بِحَسْبِ مَا حَمَّلْنَاهُمْ مِنَ اَلْفَضْلِ، وَ خَصَصْنَاهُمْ مِنَ اَلْقُبُوْلِ، وَلَيْسَ يَجِدُ ذَلِكَ مِنَّا مَنْ يَأْلَمُ وَيَهْرُبُ وَيَشْرَبُ وَيَطْعَمْ، بَلْ مَنْ صَمَدَ وَقَصَدَنَا وَكَبُرَ عِنْدَنَا¹

« حَبابه والِبیّه علیها السلام گفت: شما ازلی و همیشگی هستید و هرگز از بین نمی‌روید و معدوم نمی‌شوید؛ آیا با همین نام‌ها و صورت‌های خودتان (از ازل) بودید یا با نام‌ها و صورت‌ها و همانندهای دیگر؟مولای ما زین العابدین عزتش بزرگ باد فرمود: ای حبابه، با همین نام‌هایمان و همین صورت‌هایمان. ما از کیان (هستیِ) خود تغییر نمی‌کنیم و فرو نمی‌آییم. ما جهان را تغییر می‌دهیم اما خود تغییر نمی‌کنیم، و خود را شبیه آنان (مردمان) می‌سازیم در حالی که به آنان شبیه نمی‌شویم. حضور ما در میان آنان در قبایل و عشایر و دودمان‌ها و نسل‌هاست، اما ما از این امور برتر و بزرگ‌تریم. اهل تحقیق (سالکان راه حق) ما را با حقیقتِ وجودی‌مان می‌یابند، و آنچه بر اهلِ مزاج (طبیعت مادی) و