لَهَا: بِنَيَّتِي أَتَرَيْنَ هَذَا الْمَاءَ لَوْ شَرِبْتِي مِنْهُ لَعَطِشَتْ شِيعَتُنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَوْمَ الظَّمَأِ الْأَكْبَرِ فَقَالَتْ لَهُ: لَا يَا أَبِي لَنْ اشْرَبَ الْمَاءَ وَسَأَصْبِرُ لِأَجْلِ شِيعَتِنَا

«همانا سکینه علیها السلام از تشنگی به امام حسین عَزَّ عِ-زُّهُ شکایت کرد و از ایشان آب طلبید. پس امام حسین جَلَّ جَلَالُهُ به او فرمود: دخترکم، آیا نمی‌بینی که دشمنان از هر سو شریعه (آبشخور) را محاصره کرده‌اند؟ پس ای نور چشمم، از کجا برایت آب بیاورم؟ پس [سکینه] به ایشان گفت: ای پدر، شما امامی معصوم هستید و از معجزه چیزی کم ندارید. پس امام او را به پشت خیمه‌ها برد و انگشت شریف خود را بر زمین نهاد، پس چشمه‌ای از آب گوارا از آن جوشید. و به او فرمود: دخترکم، این آب را می‌بینی؟ اگر تو از آن بنوشی، شیعیان ما در روز قیامت، روز تشنگی بزرگ، تشنه خواهند ماند. پس به ایشان گفت: نه ای پدر، آب را نخواهم نوشید و به خاطر شیعیانمان صبر خواهم کرد.

قَالَ مَوْلَانَا الْجَوَادُ عَزَّ عِزُّهُ : عُرِضَتْ الْأَمَانَةُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ، وَلَمْ يَقُمْ احْدٌ لِلْجَوَابِ فَفِي الثَّالِثَةِ نُودُوا بِنِدَاءٍ عَظِيمٍ مَنْ يَحْمِلُهَا وَمَنْ يَشْتَرِي وَمَنْ يَقْبَلْ وَمَنْ يَلْتَزِمْ حَتَّى يَأْتِيَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَبِيَدِهِ لِوَاءُ شَفَاعَةٍ لِلْعُصَاةِ فأَنْجَاهُمْ مِنَ النَّارِ وَالْفَوْزِ بِدَرْجَاتِ الْجَنَّةِ وَالْمَقَامَاتِ الرَّفِيعَةِ ؟ فَمَا أَجَابَ أَحَدٌ إِلَّا مَوْلَانَا الْحُسَيْنُ عَزَّ عِزُّهُ ، فَقَالَ : أَنَا الْمُشْتَرِي ، وَأَنَا الْمُتَحَمِّلُ ، وَأَنَا ( أَفْتَدِي بِنَفْسِي وَمَالِي وَعِيَالِي ) وَأُنْقِذُهُمْ مِنَ النَّارِ ، فَنُودِي يَا حُسَيْنُ ، بِمَ تَشْتَرِي وَتُشْفِّعُهُمْ وَتُعْتِقُهُمْ