باب یازدهم در شناخت چگونگی ظهور و غیبت
بدان خداوند تو را ارشاد کند، که ظهور و غیبت چون آن دو را به قِدَم نسبت دهی حقیقتی ندارند و چون آن دو را به حَدَث یعنی پدیده‌های نوظهور نسبت دهی ظهور را علامت وجود و دلیل اثبات می یابی و این عدالتی از جانب باری تعالی است و عرضی است که بر دیدگان ناظران ، وارد می شود. هنگامی که صورت و جسمی فانی، و قیام و قعود و خوردن و آشامیدن و ازدواج و اولاد و حرکت و سکون و قتل و موت دیدند،در این وقت ما ظهوری نمی بینیم.
وَقَدْ قَالَ الصَّادِقُ عَزَّ عَزُّهُ: "إِنَّهُ لَا يَخْلُو كُلُّ عَصْرٍ وَزَمَانٍ، وَوَقْتٍ وَأَوَانٍ، مِنْ مَعْنًى مَوْجُودٍ، وَظِلٍّ مَحْدُودٍ، وَبَابٍ مَقْصُودٍ.
و صادق عزّ عزّه فرموده است همانا هیچ عصر و زمان و وقت و آوانی خالی از معنای موجود و ظل محدود و باب مقصود نیست.
و این عصری است که در آن از آنچه صادق فرمود چیزی نمی یابیم تفسیر آن این است که صادق عزّ عزّه همانا با این سخن اراده کرده است که خلق مادامی که در این اجسام کثیف هستند ناگزیر از این چیزها هستند و آنها معنا و ظل و باب است به سبب نیازشان به آن.