کند و او را در همان پیراهنی که در آن شر را انجام داده عقاب نماید و جایز نیست که او را در جسمی که در آن گناهی مرتکب نشده عقاب کند.

جواب این است که ثواب و عقاب به روح میرسد نه به جسم و دلیل بر درستی آن، این است که جسم چون روح از آن جدا شود درد را حس نمی کند هرچند آن را بسوزانی و از لذتی بهره‌مند نمی شود هرچند خوشایند باشد پس نه عقابی را حس می کند و نه از ثوابی لذت می برد و چون چنین بود و روح همان بود که عقاب و ثواب می بیند، پس باکی نیست که در هر جسمی باشد زیرا درد به او می رسد و این بیانی واضح است خداوند تعالی فرمود﴿ كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُوا الْعَذَابَ ¹هرگاه پوستهایشان بریان گردد پوستهای دیگری جایگزین آن می کنیم تا عذاب را بچشند﴾ وگرنه گناه آن پوستی که در آن خدا را نافرمانی نکرده چیست که به عذاب عقاب شود؟ و اگر حقیقت عذاب برای روح نبود و درد به او می رسید نه به پوست, تبدیل جایز نبود. زیرا پوست چیزی را حس نمی کند و پوستهایی که خداوند تبدیل میکند همان مسوخیات و مرکبات در حیوانات ذبح شده و دیگر انواع عذاب است.از خداوند می خواهم که ما را از جهل پناه دهد همانا او بر هر چیزی تواناست.

پس اگر بگویی چرا در خلق استطاعت و توانایی بر شر قرار داد تا چون آن را انجام دهند او را نافرمانی کنند؟ و چرا آنان را بر آن توانا ساخت؟ و چرا برای آنان فقط راهی