پس اگر بگویی باری تعالی بود و خلقی نبود و صفت بود و نه واصف و نه موصوفی و این نسبت قدیم است سپس خلق را آفرید پس چگونه می گوییم او همواره می آفریده است؟ جواب این است که ما می گوییم همانا افعال خلق اوست که به زمان و مکان محتاج است تا گفته شود قبل و بعد و افعال قدیم محتاج به زمان و مکان نیست زیرا او خود پدیدآورنده‌ی مکان و زمان است بلکه فعل او فعل استطاعت در فاعل است پیش از آنکه آن را به سوی فعل ظاهر سازد و این سخنی کافی است.

خدای یگانه را سپاس.

باب هفتم در اثبات عدل

خداوند تعالی در خبر دادن از عدلش در کتابش فرمود ﴿إِنَّ اللَّهَ لَا يَظْلِمُ النَّاسَ شَيْئًا وَلَكِنَّ النَّاسَ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ همانا خداوند به مردم هیچ ستمی نمیکند ولیکن مردم خودشان به خودشان ستم میکنند.﴾ و فرمود﴿ إِنَّمَا هِيَ أَعْمَالُكُمْ تُرَدُّ إِلَيْكُمْ همانا این اعمال شماست که به شما بازگردانده می شود﴾ و فرمود ﴿فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ پس هر کس به اندازه‌ی ذره‌ای نیکی کند آن را می بیند و هر کس به اندازه‌ی ذره‌ای بدی کند آن را می بیند ﴾ و فرمود ﴿وَإِن كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنَا بِهَا وَكَفَىٰ بِنَا حَاسِبِينَ و اگر به اندازه‌ی دانه‌ی خردلی باشد آن را میآوریم و ما برای حسابرسی کافی هستیم﴾ و خداوند تعالی فرمود مَا تَرَىٰ فِي خَلْقِ الرَّحْمَٰنِ مِن تَفَاوُتٍ در آفرینش رحمن هیچ تفاوتی نمی بینی﴾