دهد و خطای(نهی) خود را در خوردن گوشت و نوشیدن شرابی قرار دهد که به مدفوع و ادرار تبدیل می شود.

و چه معنایی در این است که خلقش را به تکلیفی مکلف سازد که از آن سودی نمی برند، سپس چون از آن تکلیف کوتاهی کنند آنان را بر آن عقاب نماید و ما به عدل نسبت می دهیم که او معرفت را بر آنان واجب ساخت و جزای آن را ثواب قرار داد و آنان را از جهل بازداشت و جزای آن را عقاب قرار داد.

و تمام آنچه شرایع از تحلیل و تحریم و اوامر و نواهی آورده‌اند، اشخاصی هستند که بر معنایی واحد دلالت دارند اشخاصی که خداوند عزّ وجلّ به معرفت و طاعتشان امر کرده است و اشخاصی که خداوند از آنان نهی کرده و به برائت از آنان امر فرموده است و همه‌ی اینها به معنایی واحد دعوت می کند و بر معنایی واحد در باطن دلالت دارد و این نزد ما موجود است و با تسلیم از صادقین علیهم السلام گرفته می شود، زیرا که اصول بر اساس نظر و عقل ثابت گشته است.

و خداوند در کتاب کریمش فرموده است ﴿قَالُوا يَا شُعَيْبُ أَصَلَاتُكَ تَأْمُرُكَ أَنْ نَتْرُكَ مَا يَعْبُدُ آبَاؤُنَا¹ گفتند ای شعیب آیا صلات تو به تو امر میکند که آنچه را پدرانمان می پرستیدند رها کنیم؟﴾ و فرمود﴿ إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْكَرِ² همانا صلاة از