باب پنجم در صفت و اثبات معنایی که بر آن دلالت شده است
بدان که صفت به دو قسم تقسیم می شود، صفت قِدَم و صفت حَدَث. صفت قدم وصفش بدون کیفیت و بدون حد است و دلیلش ظهور قدرت است.
و صفت حدث با دیدگان و حدود و جهات مشاهده می شود و آن همان صورت انزعیه است و ظهور قدرت از آن دال بر صفت قدم است و از صاحبش نفی می کند که او محدث یا دارای کیفیت یا محدود باشد بلکه او ظاهر و موجودی است برای وجود و عیان و این از عدالت او است.خداوند منزه و برتر از آن است که خلقی را بیافریند و آنان را به عبادت معدومی(خدایی که دیده نمی شود) مکلف سازد.
و جایگاه صفت حدث تنقل از حالی به حال دیگر در ظهور به وسیله‌ی صورتهای مختلف در کورها و دورها یعنی روزگاران و ادوار است اما جایگاه صفت قدم سرمدی(فراتر از زمان و مکان) است که بدون کیفیت و محدودیت و درک و حس است. و همانا بر آنان یعنی بر خلق واجب شد که صفات حدث را بشناسند زیرا در توانشان نیست که صفات قدم را درک کنند.
قَالَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَزَّ عَزُّهُ: "مَنْ عَرَفَ مَوَاقِعَ الصِّفَةِ، بَلَغَ قَرَارَ الْمَعْرِفَةِ".